Ja z Łyczakowa

My z Łyczakowa, choć panicze, chłopaki z tak zwanych dobrych domów, zawsze uważaliśmy się po trochu za batiarów, za dzieci ulicy, choć inne zdanie na ten temat miał w czasie okupacji pan kucharz w dawnym Kasynie Literacko-Artystycznym, gdzie dostawszy dorywczą posadkę pomocnika buchaltera, węsząc smakowite zapachy i łykając ślinkę, chyłkiem przemykałem korytarzami, żeby tylko jak najmniej rzucać się w oczy, na obiad. Wtedy ów kucharz, a powtarzało się to codziennie, wołał, i była w tym rechocie i litość i pogarda: „o, idzi już hamać ta inteligencka piciuryna“, i drocząc się ze mną, powoli, łycha po łysze, nakładał mi na talerz: „no, chcesz jeszcze, chcesz?“, a gdy się rzucałem na jedzenie, odsuwał się ode mnie i krzyczał: „kusz, kusz, hamaj kaku po kawałku“. A jednak byliśmy i nadal się czujemy dziećmi lwowskiej ulicy: W dzień dyszczowy i ponury Z Cytadeli idą Góry Szeregami lwowskie dzieci Idą tułać si po świeci... Może uda si, że powrócim znów I zobaczym miasto Lwów...