Ja, która nie poznałam mężczyzn

Ja, który nie zrozumiałem książki. O nie! Wcale mnie nie drażnił brak wyjaśnienia. Przecież nasza bohaterka też go nie otrzymała, więc dlaczego mi powinno być dane więcej. Co nie zmienia faktu, że autorka wprowadza nas w świat, który nie wynika z niczego. Natomiast nie to (prawdopodobnie) jest istotą opowieści. Tylko że wyjaśnijcie mi wtedy – to o co tutaj chodzi? Randomowe kobiety zamknięte w klatce z jedną przypadkową dziewczynką. Spędzają w tej klatce lata. Nagle „cud” i świat toczy się dalej. Tylko dokąd i, co bardziej istotne, po co? Można by zachwycać się pięknem wykreowanej dystopii (bo jednak oryginalne podejście). Natomiast nawet w dystopii powinien być zachowany sens bytu i niebytu. A co otrzymujemy w książce Harpman? Bezgraniczną depresję połączoną z bezkresem bezsensu bytu. Nie pojęta w swej zawiłości, albo minimalizmie(?). Natomiast ciekawy literacko styl.