Ja Ciebie też

Są takie książki, które nie potrzebują skomplikowanej fabuły ani spektakularnych zwrotów akcji, żeby zostać z czytelnikiem na dłużej. „Ja ciebie też” Michaliny Kowolik zdecydowanie do nich należy. To historia oparta na emocjach – tych niewypowiedzianych, zagubionych i czasem zbyt trudnych do nazwania. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że autorka zagląda do głowy młodego człowieka i wyciąga na światło dzienne wszystko to, co często chowamy głęboko w sobie. Niepewność, lęk przed odrzuceniem, potrzeba bliskości i jednoczesny strach przed nią – to uczucia, które pojawiają się na kartach powieści bardzo naturalnie. Dzięki temu historia wydaje się prawdziwa i bliska, jakby mogła wydarzyć się tuż obok. Największą siłą „Ja ciebie też” są bohaterowie. Nie są idealni, nie zawsze podejmują dobre decyzje i często gubią się w swoich emocjach. Właśnie dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić. W ich zachowaniu można odnaleźć cząstkę siebie – swoje wątpliwości, przemilczane uczucia czy momenty, w których brakowało odwagi, by powiedzieć coś ważnego. Styl pisania Michaliny Kowolik jest prosty, ale bardzo trafny. Autorka nie sili się na skomplikowane metafory, a mimo to potrafi wzruszyć i zatrzymać czytelnika na dłużej przy niektórych fragmentach. To jedna z tych książek, które czyta się szybko, ale myśli o nich długo po zakończeniu ostatniej strony. Dla mnie „Ja ciebie też” to historia o tym, jak ogromną moc mają słowa – szczególnie te najprostsze. Czasem jedno zdanie może zmienić wszystko, ale równie często jego brak potrafi zranić bardziej niż cokolwiek innego. Książka skłania do refleksji nad relacjami z innymi ludźmi i nad tym, jak rzadko mówimy wprost o swoich uczuciach. Polecam tę książkę każdemu, kto lubi emocjonalne, prawdziwe historie o relacjach i dorastaniu. To lektura, która nie krzyczy, nie narzuca morału, ale cicho przypomina, jak ważna jest szczerość – wobec innych i wobec siebie.