Isztar

Od przeczytania „Zapomnianych Bogów”, które znalazły się w wąskim gronie moich ulubionych książek, z ciekawością patrzę w stronę Pana Jarosława Prusińskiego, więc nie posiadałam się z radości, mogąc położyć łapki na jego nowej książce. Czytałam wprawdzie ebooka, jednak wersja papierowa ma bardzo ciekawą cechę, a mianowicie dwie okładki. Można zacząć historię od strony ‘z czaszką’, bądź twarzą pięknej kobiety. W zależności od tego na co się zdecydujecie, uzyskacie inne odczucia, a elementy układanki wpasują się w odpowiednie miejsca, w zupełnie niespodziewany sposób. Jeśli miałabym podsumować fabułę, obawiam się, że wyszłoby mi coś głupiego, bo ciężko złapać sedno tej książki i opisać je kilkoma zdaniami. Mamy czasy Sumeru, bogini miłości, królów i skomplikowanych zależności społecznych. Magia i niesamowitość splatają się, żeby zostać rzucone na pastwę zwyczajnej miłości. A to wszystko okraszone przeskokami w czasie i masą specjalistycznego sprzętu, rodem z filmów Science-fiction, pomagającego oszukać rzeczywistość. Miałam wrażenie, że pierwsza połowa książki jest podniosła, monumentalna, mimo przeciwności z którymi walczyli bohaterowie, natomiast druga, jest bardziej prosta i zwyczajna, dla zbalansowania odbioru. Wiele można powiedzieć, ale autor zdecydowanie potrafi żonglować słowem, co zobrazuje poniższym cytatem: „W stukocie drewnianych klapek, szuraniu bosych stóp polerujących kamienie ulic, w jazgotaniu przypadkowo spotkanych sąsiadów, po szumie ściszonych rozmów w interesach, wstawał i odchodził każdy dzień.” Nie zatrzymam się na samych superlatywach, bo niektóre urwane sytuacje i luki pozostawiające miejsca domysłom, czasami mnie denerwowały, ale nie na tyle, żeby zepsuć odbiór. Polecam jeśli lubicie zagadki, nie straszne są wam opisy uciech cielesnych i potraficie kibicować nietuzinkowym, nie tylko wybielonym bohaterom. https://angeliconpoint.blogspot.com/