Inwit

Jeszcze lepiej napisana opowieść niż poprzednie. Fabuła zajmująca, dramatyczna i jak u tego autora - nie wszystko zawsze kończy się happy endem, przy jednoczesnym zachowaniu przy życiu najbardziej lubianych bohaterów. Jak zwykle mam parę dyskomfortów. (książki z tej serii czytam w audiobooku, mając przenośne słuchawki można czytać cały dzień :) ) Moje dyskomforty: Ta historia z płonącą atmosferą, to lekka przesada. Jakim cudem mogłaby spłonąć atmosfera? Raczej takiej reakcji chemicznej nie ma. Można by spróbować wyobrazić sobie podpalenie atmosfery np. metanowo-tlenowej, ale taka atmosfera istnieć nie może, bo pierwsze z brzegu wyładowanie atmosferyczne podpaliłoby ją, nie mówiąc o scenach z zapalaniem papierosów. Przegięcie dla mnie z powłokami adaptacyjnymi odświeżającymi się, czy wymienianymi w 2 sekundy po zababraniu smołą: z punktu widzenia ergonomii budowy takiego statku obawiam się, że 90% jego masy, to byłyby maszyny do wymiany powłoki adaptacyjnej i do tego w 2 sekundy? To Celium czy Selium na szczęście w tej książce już nie jest pierwiastkiem, tylko minerałem, to już lepiej, ale zważywszy iż w uniwersum autora technologia reakcji termojądrowych dla celów energetycznych jest opanowana, to trzeba sobie uświadomić, że w przeliczeniu na masę (a każdy okręt powinien ograniczać niepotrzebną masę) - absolutnie nie może istnieć żadna reakcja CHEMICZNA o lepszej sprawności, niż uzysk energii termojądrowej, więc z tym caelium to trochę z deszczu pod rynnę. Z dzisiejszego punktu widzenia naszej nauki można by rozważać np. złoża Helu3 zamkniętego w klatratach - byłyby dość cenne, zamiast tego caelium. Oczywiście nikomu by nie zaszkodziły, górnicy byliby zdrowi, więc mogłoby to zaszkodzić dramatowi opowiadanej historii, rozumiem, ok. W sumie za najbardziej żałosny pomysł uważam ten z podpalaniem atmosfery. Niemniej wiele ciekawych pomysłów, a zwłaszcza scen walki uważam za świetne, a cała opowieść ociera się o genialność. Do elementów na które ponarzekałem przy czytaniu poprzednich tomów nie będę wracał, bo mam świadomość, że autor musi poruszać się teraz w miarę konsekwentnie w ramach uprzednio wykreowanego uniwersum. Zatem powiem o jeszcze jednym, tym razem genialnym elemencie książki. Mianowicie uważam, że wspaniale zostały wygenerowane postaci, można je polubić z wadami i zaletami, nie są banalne. Z jednym wyjątkiem. Myślę, że autor nie wykorzystał do końca potencjału drzemiącego w postaci Colette, postać ta mimo mgławicy tajemniczości jawi się jako dość mdła i brak dla niej mocnej roli. Być może autor planuje dalsze tomy i w nich osoba ta odegra ważną rolę. Jeśli takie są plany, to bardzo autora do rozwinięcia roli tej postaci zachęcam. A za interesującą lekturę dziękuje wdzięczny czytelnik.