Invincible 1

Mylą się ci, którzy uważają, iż Kirkman wypłynął dzięki "Żywym Trupom". Pierwszy był "Niezwyciężony". Zwykły chłopak z ogólniaka, który ma najlepszego kumpla, a po szkole dorabia sobie w lokalnej burgerowni. Nudy? Ano niekoniecznie, gdyż jego ojcem jest najpotężniejszy superbohater i do tego jeszcze kosmita. Lepiej? A gdyby jeszcze nasz bohater nagle odkrył, iż po Tatusiu odziedziczył nie tylko durnowatą gębę i beznadziejny fryz? Tak zaczyna się "Invincible" jedna z najbardziej porąbanych sag superbohaterskich w dziejach komiksu. Pełno w niej trudnych wyborów i niebezpiecznych tematów, a flaki i hektolitry krwi zalewają niemal wszystko. Robert Kirkman zebrał do kupy wszystkie cechy komiksu superbohaterskiego, przenicował je, wymieszał w szalonej wirówce, a na koniec jeszcze doprawił sporą dawką pastiszu. To, co mu z tego wyszło jest diabelnie dobre! Do tego jeszcze te pieruńsko mocno łechcące moją osobistą próżność odwołania do legendarnego "Dragon Balla" od Akiry Toriyamy (Viltrum - Vegeta). Majstersztyk normalnie. Narysowali toto Cory Walker (pierwsze siedem rozdziałów) oraz Ryan Ottley (etatowy rysownik serii aż do jej zamknięcia na stoktórymśtam odcinku). Pierwszy tom liczy sobie początkowe trzynaście rozdziałów sagi o Niezwyciężonym oraz całą furę materiałów dodatkowych (szkice, scenariusze,okładki i takie tam)... Gorąco polecam. Cholernie warto. PS. Z całym szacunkiem dla tłumaczenia pani Agaty Cieślak dla mnie Niezwyciężony na zawsze pozostanie Niezwyciężonym, a nie Invincible. To samo tyczy się Atomowej Ewy i innych postaci. Osoby zainteresowane na pewno wiedzą, o co mi chodzi...