Intertekst, historia i (auto)ironia. Szkice o twórczości Tadeusza Różewicza

Różewicz-sceptyk, Różewicz-metafizyk à rebours, Różewicz kurczowo trzymający się tradycji i z tradycją, po Adornowsku, zrywający, Różewicz krotochwilny i Różewicz "poeta emeritus", przemawiający z pozycji mędrca podważającego każde nadpsute miałkością słowo - to obraz, który wyłania się z poetyckich, często hybrydycznych tekstów publikowanych przezeń od roku 1990 po drugą połowę pierwszego dziesięciolecia XXI wieku. To im głównie poświęca się uwagę w książce, stanowiącej zbiór szkiców łączących interpretacyjno-analityczne rozważania na temat poszczególnych utworów z próbą określenia specyfiki Różewiczowskiej gry w nawiązanie i w ocenianie modi operandi otaczającego go świata. To również refleksja na temat stosunku poety do najważniejszych kategorii humanistyki: podmiotowości i poetyckiego "ja", historii i wagi doświadczenia, przystawalności poetyckiego słowa do materii życia, ironii i - jakże częstej u poety - autoironii, tożsamości budowanej na pamięci i refleksyjnym odbiorze rzeczywistości w jej najpoważniejszych, a czasami i najbardziej trywialnych przejawach, a także do słów obcych włączanych w poetycką tkankę jego własnych utworów.