Instrukcja obsługi kobiety

Banały jakich świat nie widział! Jako osoba po terapii z IQ wyższym niż 15 i na poziomie emocjonalnym wyższym niż 15-latka stwierdzam, że ta książka to niestety tylko skok na kasę. Okładka - przyciąga wzrok, tytuł chwytliwy, może skusić nawet mężczyzn, jednak zawartość to stek bzdur. Dialog tych dwóch kobiet przypomina pogadankę dwóch przeciętnych Karyn przy winku. Przykłady odnoszące się do toksycznych zachowań są często oderwane od nazwy rozdziału, a ponadto WSZYSTKO, ABSOLUTNIE WSZYSTKO ma swój powód w trudnym dzieciństwie... Do tego podawanie fałszywych i niesprawdzonych informacji -uwaga, to nieprawda, że we Włoszech lub we Francji jest większa umieralność na marskość wątroby niż u nas! Poważne tematy wymagają poważnego podejścia do sprawy! Albo jeszcze jedno - bulimia - wg p. Katarzyny - jeśli nikt w domu nie słyszy wymiotów i nikt tego nie zauważa to prawdopodobnie nikogo to nie obchodzi... Irytowało mnie także promowanie skrajnie infantylnych reakcji na brak szacunku, a nawet ustępliwy stosunek wobec mężczyzn, tłumaczenie ich zachowań np. przy omawianiu tematu płacenia na randce - że mężczyznom czasem nie opłaca się inwestować w kobietę i my powinnyśmy to rozumieć.... Niektóre banalne tematy tez są rozwlekane nie wiadomo po co. Na przykład rozdział pt. "Czy kobiety lubią jak się mówi im prawdę czy wolą przemilczane problemy i kłamstwa? - No błagam! W niektórych rozdziałach miałam także wrażenie, że autorki czują się lepsze niż inne kobiety, Panie często sugerowały, że masa kobiet nie ma w życiu celu - tu cytat: "Większość problemów Polek polega na tym, że są puste, nikt w nie nic nie wlał" - trochę się zgadzam, ale na miłość boską, te Panie są terapeutkami... Albo cytat: "Może być tak, że jesteś za ładna i faceci będą Cię RWAĆ za tyłek, a dziewczyny będą tylko zazdrościły" - WTF w ogóle?!