Innym razem

Przejrzawszy wysokie oceny ostatniej części sagi Katarzyny Majgier „Kuchennymi drzwiami” nieco się zdziwiłam. Tylko jeden czytelnik Albo raczej czytelniczka) zauważył i wypunktował autorce to, co i mnie drażniło. Chodzi o pewną niecierpliwość w opowiadaniu tej historii, przejawiającą się skupieniem wyłącznie na relacjonowaniu wydarzeń, a rezygnacji ze wszystkiego, co kreuje świat przedstawiony- opisów, refleksji, powolnego wnikania w emocje czy psychikę postaci. Autorka zaczyna kolejne wątki nagle, szybko o nich opowiada (jakby je streszczała) i równie nagle kończy. To sprawia, że nie mogłam się zżyć z bohaterami, a ich mnogość spowodowała, że przestałam ich odróżniać. Kazik, Józek, Staszek, Władek- w końcu nie wiedziałam, który jest który. Co do samej fabuły to jest ona bardzo wartka i rozbudowana. Tym razem losy kolejnego pokolenia rodzin Muchów, Dąbrowskich i Rozchodowskich ukazane są na tle lat 30. oraz II wojny światowej. Najwięcej uwagi poświęcono adoptowanym dzieciom Klimy i Olka, czyli Alkowi i Wandzie. Jednakże i inne postaci znajdują tu swoje miejsce. Autorka ukazuje młodych ludzi, którzy w obliczu wybuchu wojny muszą porzucić swoje plany i zrezygnować z marzeń na rzecz walki zbrojnej lub po prostu walki o przetrwanie. Temat jest ciekawy, ale znów szwankuje wykonanie. Informacje o poczynaniach bohaterów są szczątkowe, sprowadzone do haseł i nie znajdują później rozwinięcia. Wanda na przykład ni stąd ni zowąd nawiązuje kontakt z polskim podziemiem i ukrywa dla nich pakunki z bronią i amunicją- ten wątek jest tylko naszkicowany i jakby zapomniany. Podobnie jest z ukrywającą się w domu Zofii Muchy Żydówką Hanną- zostaje ona przywieziona z Krakowa i po prostu sobie żyje aż do końca okupacji. Irytowały mnie też wykłady historyczne na początku niektórych rozdziałów. Zamiast wpleść fakty historyczne do fabuły, autorka funduje czytelnikowi fragmenty podręcznika (do liceum?),by później wrócić do swoich bohaterów i popędzić z akcją dalej. Warsztatowo słabo! Myślę, że gdyby tę samą opowieść napisać lepiej, staranniej- byłaby bardzo dobra. Sam pomysł, by zestawić ze sobą dwa modele życia: ten tradycyjny, wiejski z nowoczesnym miejskim ma potencjał na niezłą historię. Podobnie jak kreowanie postaci Wandy- dziewczyny szukającej prawdy o swoim pochodzeniu, marzącej o sławie i wygodnym życiu i zmuszonej dojrzeć, aby przetrwać wojnę. Ciesz e się, że przeczytałam tę sagę, ale w porównaniu do naprawdę świetnych serii Ałbeny Grabowskiej (Stulecie Winnych) czy Anny Fryczkowskiej (Saga o ludziach ziemi) ta wypada raczej blado.