[Zamiast wstępu… ANARCHIŚCI WOBEC UCHODŹCÓW] Skończyło się. Unia Europejska nie może już dłużej zamiatać pod dywan kwestii tysięcy zdesperowanych osób, chcących z powodów politycznych, klimatycznych czy ekonomicznych znaleźć azyl w bogatym, pierwszym świecie. Kwestia ta dotychczas praktycznie nie istniała - rozwiązywały ją - ostatecznie - wody Morza Śródziemnego i nieskrępowane w swych działaniach, zbrodnicze organy Frontexu. Dobijająca się do wrót „Twierdzy Europa" fala uchodźców i związany z nią ferment medialny stały się powodem, dla którego państwa Unii muszą podjąć niewygodny temat i znaleźć optymalne dla siebie rozwiązanie. Optymalne, znaczy - z jednej strony pielęgnujące obłudny wizerunek obrońców Praw Człowieka, z drugiej zaś - ugłaskujące narodowy szowinizm, jaki niestety zdaje się dominować w większości społeczeństw Starego Kontynentu i który - rosnąc w siłę - może stać się zaczynem, prowadzącym do rozpadu europejskiego sojuszu. Szukanie wyjścia wzdłuż tak poprowadzonej osi jest nie tylko niewykonalne lecz także absolutnie niemoralne - rzeczywiste potrzeby poszkodowanych są tu drugorzędne, kompletnie pomija się fundamentalną kwestię zwalczania przyczyn uchodźstwa, a stawką, o którą toczy się spór - de facto staje się utrzymanie obowiązującego status quo. Jak zatem odnaleźć się w trwającym dyskursie, jednocześnie zdając sobie sprawę z zawartego w nim fałszu i mając na uwadze dobro będących w potrzebie braci i sióstr, o co toczy się gra? Sytuacja jest niezwykle złożona, wielopłaszczyznowa i dynamiczna. Spróbujmy jakoś się w niej zorientować i poszukać odpowiedzi na pytanie o to, co powinniśmy zrobić jako anarchiści, czy może nawet po prostu jako mieszkanki i mieszkańcy bezpiecznego, póki co, kontynentu. Nie będę rozwodził się nad odpowiedzią na pytania o to czy, kogo i w jakiej liczbie przyjmować. "Refugees welcome!" - i tyle. Uważam jednak, iż istnieje konieczność kreowania nowej narracji na ten temat, tak, by dyskusja zeszła z biegunów systemowo-liberalnej, politycznej poprawności i nacjonalistycznego straszenia wojną cywilizacji. Po pierwsze - musimy zdawać sobie sprawę z tego, że nie ma fizycznej możliwości, by naprawić świat poprzez sprowadzenie wszystkich cierpiących za magiczne wrota bogatej północy. Według Międzynarodowego Instytutu Badań nad Polityką Żywnościową, w 2014 roku na świecie były dwa miliardy niedożywionych. To, oczywiście, tylko jedna z tysięcy przytłaczających statystyk. Biorąc pod uwagę globalny wyż demograficzny, kończące się zasoby (w tym słodkiej wody!),globalne ocieplenie czy trwające i grożące wybuchem konflikty zbrojne, wygląda na to, iż sytuacja w przyszłości będzie się tylko pogarszać. Drugim, stojącym przed nami dylematem jest zatem, oczywiste z naszego punktu widzenia, wsparcie dla udzielania azylu, pomocy humanitarnej i tworzenia programów integracyjnych dla uchodźców przy jednoczesnym akcentowaniu, że nie to powinno być istotą sprawy. Sedno tkwi w zapobieganiu przyczynom ucieczek z krajów pochodzenia, piętnowaniu i zwalczaniu państwowych represji oraz solidarnej walce o to, by migracje istniały wyłącznie jako wybór - nie akt desperacji. Trop ten wiedzie mnie do następnej sprawy - wojny w Syrii. Pokrótce - z jednej strony mamy popieraną przez USA Turcję; z drugiej - będący w sojuszu z Rosją reżym Assada. W środku ni to wspierane, ni to zwalczane przez jednych i drugich Państwo Islamskie. Natomiast postępowi Kurdowie mają w Stanach Zjednoczonych status terrorystów, w Turcji są prześladowani i tępieni, a z ISIS toczą regularną wojnę. Uznanie niepodległego Kurdystanu jako strony konfliktu, jako bytu autonomicznego i pro-demokratycznego sensu stricte jest szansą nie tylko na pokój, ale utrwalenie absolutnie nowych, rewolucyjnych sposobów organizacji i współzarządzania, mogących stanowić wzór dla innych społeczeństw. Czy to możliwe? Na pewno nie wolno nam przestać o tym mówić. Skupmy się teraz nieco na własnym podwórku. Szczęśliwy rozpad Ruchu Narodowego wcale nie musi być początkiem końca polskiego nacjonalizmu. Wręcz przeciwnie. Istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że po zbliżających się wyborach, w ławach sejmowych ujrzymy zionących ksenofobicznym bełkotem przedstawicieli PiS-u, KORWIN-a i Kukizowców (z list którego startować będą m.in. uciekinierzy z RN - Krzysztof Bosak i Robert Winnicki). Ma to znaczenie o tyle, że neofaszystowska retoryka może szerzej zagościć w mediach, zaostrzyć się, spowszednieć i zostać zaakceptowaną. I właśnie do tego, za wszelką cenę, nie wolno nam dopuścić. Następny dylemat dostrzegam w podejściu „dwóch obozów" wobec muzułmanów i niezręcznej, wydawałoby się, pozycji anarchistów w tej dyskusji. Musimy nauczyć się łączyć tolerancję religijną z wrogością wobec kalifatu, szariatu, Państwa Islamskiego czy nawet - powiedzmy to otwarcie - masy toksycznych bzdur, zawartych w Koranie, który jest w podobnym stopniu niedorzeczny i antywolnościowy, co Biblia. Jak walczyć z islamofobią, pozostając uczciwym krytykiem religijności jako takiej? Reasumując - powaga sytuacji wymaga, moim zdaniem, pewnego kompromisu między radykalnym anarchizmem, a efektywnym działaniem na rzecz uchodźców. To, co należy robić, to szukać porozumienia z tymi, którym jeszcze nie odebrało rozumu i sumień. Symptomem tego były niedawne demonstracje "Chlebem i solą" czy "Uchodźcy mile widziani", które zorganizowane zostały w koalicji przeróżnych grup - od katolików, przez NGO-sy i środowiska liberalno-lewicowego mainstreamu po antifę i anarchistów. Sformułowanie i zdecydowane propagowanie spójnego, wolnościowego przekazu to jedno. Jednakże bez budowania rozsądnych sojuszy przekaz ten utonie w wewnątrzśrodowiskowym sosie. Sęk w tym, by z drugiej strony nie został scalony z głosami życzliwymi imigrantom w sposób powierzchowny - przyjęcie nawet kilkuset tysięcy imigrantów, bez międzynarodowego wysiłku na rzecz pokoju, przeciwdziałania nędzy i kapitalistycznym krwiopijcom będzie tylko symbolicznym gestem, który pozwoli lepiej poczuć się nam samym ze sobą. Ostatecznie wolę, by akt taki doszedł do skutku niż żeby Europa zdecydowała się znów pójść w stronę obozów i murów. Przestrzeń do wykreowania nowej jakości dyskursu o kryzysie imigracyjnym na pewno znajdzie się na tegorocznej demonstracji antyfaszystowskiej w Warszawie - 7 listopada o 14:00 ruszymy w marszu "Solidarność zamiast nacjonalizmu. Razem ponad granicami". Sytuacje z poprzednich lat pewnie u wielu z nas pozostawiły niesmak, ale gorąco apeluję o przybycie w sprawie, którą z pewnością popieramy. [Jacek] * * * SPIS TREŚCI: Jacek – Anarchiści wobec uchodźców L. L. Przychodzki – „Więcej gracji w okupacji…” czyli Malina Stalina K.- Rytmy oporu w Żurawlowie E.L.F. vs F.B.I. – wywiad Crimethinc – Cienka niebieska linie to płonący lont – dlaczego każda walka jest teraz walką przeciwko policji M. Killjoy – Czystka w Balitimore Ł. Weber – Policja w służbie czyścicieli kamienic Bezkarność policji na celowniku – wywiad Studencka Akcja Bezpośrednia – wywiad L. L. Przychodzki – Coraz bardziej ponury cmentarz P. Stanczew – Panie Anarchisto, czas porozmawiać o kolonializmie F. S. Zakalwe – Adbullah Ocalan. Konfederalizm demokratyczny czyli koncepcja funkcjonowania społeczności bezpaństwowej Debbie Bookchin: rozmowa o wkładzie jej ojca w teorię rewolucyjną i adaptacji jego idei w kurdyjskim ruchu wolnościowym N. Krajewska – Jesteśmy 43! „Nie ma już policjantów z kałachami i rotwailerami na każdym rogu ulicy” – Wywiad z Natalią Krajewską F. S. Zakalwe – O pozornej walce i utracie determinacji Rewolucja zza więziennych krat… rok 1905 w Białymstoku N. Heath – Anarchistyczni męczennicy z Changshy Jeremi – Rap przez rewolucyjne R M. Moorcock – Kawaleria kosmosu Powsinoga – O cnotach rycerskich i walce z wiatrakami freejazz – Japoński anarchizm na ekranie A. M. Wasieczko – Ciemna materia sztuki. O najnowszym filmie Anny Baumgart A. M. Wasieczko – Polski debiut Goldman… po 105 latach A. Łaniewski – Uwagi na marginesie książki historycznej T. Romanowicz – Z dziejów europejskiego anarchosyndykalizmu T. Romanowicz – Przemoc klasowa drogą do wolnego świata? E. Małopolska – Myśleć – znaczy być wolnym S. Krastowicz – Nigdy nie spotkasz władzy, czyli o tym, jak spotkałem Roberta Federico Arcos (1921-2015) * * * Pismo "Inny Świat" nie reprezentuje żadnego określonego kierunku w szerokiej gamie ruchów i idei anarchistycznych. Poglądy prezentowane przez poszczególnych autorów nie muszą być zbieżne z poglądami redakcji. Pismo ma również charakter nie-komercyjny. Nikt z członków redakcji, ani osób współpracujących, nie odnosi z tego tytułu żadnych korzyści materialnych. [Adres strony magazynu: https://innyswiat.com.pl/] Kontakt z redakcją (propozycje tekstów i innej współpracy przy tworzeniu pisma): [email protected]
Szczegóły
- Rok wydania
- 2015
- Liczba stron
- 68 str.
- Wydawnictwo
- Inny Świat
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- czasopisma
- ISBN
- 18987680
Najczęstsze pytania o książkę
- Ile stron ma „Inny Świat nr 44 / 2015 – pismo anarchistyczne”?
- „Inny Świat nr 44 / 2015 – pismo anarchistyczne” ma 68 stron (wydanie: Inny Świat, 2015). Inne wydania mogą się różnić liczbą stron.
- Ile czasu zajmuje przeczytanie książki „Inny Świat nr 44 / 2015 – pismo anarchistyczne”?
- Przy średnim tempie 35 stron na godzinę lektura zajmie około 1 godz. 57 min. Czytając 30 minut dziennie, skończysz w 4 dni.
- Kto napisał książkę „Inny Świat nr 44 / 2015 – pismo anarchistyczne”?
- „Inny Świat nr 44 / 2015 – pismo anarchistyczne” to książka autorstwa praca zbiorowa.
Inne książki autora
(21950)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Inny Świat nr 44 / 2015 – pismo anarchistyczne" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.