Bookfolio

Inny Świat nr [1] 46 / 2017 – pismo anarchistyczne

praca zbiorowa

czasopisma

Słowo na... Od ukazania się ostatniego numeru naszego periodyku upłynęło naprawdę dużo wody w Wiśle. Powodów ku temu było kilka, lecz najważniejszy chyba był natury osobistej. Być może w przyszłości nie popełnimy już tak karygodnych niedociągnięć, a może być też i tak, iż tej przyszłości mieć nie będziemy, lub za wydawanie w niej takiego pisma, będzie się przebywać w jakimś postnowoczesnym gułagu, gdzie władzuchna zaserwuje nam terapię kształtującą nowego, bardziej patriotycznego obywatela... Gdy zacząłem zabierać się za pisanie niniejszego tekstu, kraj obiegła informacja, iż 3. lutego b.r. policja weszła do biur dwóch organizacji pozarządowych - Ośrodka Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych oraz Ludzie Przeciwko Myśliwym. Obie organizacje były ze sobą powiązane personalnie, choć tylko przeciwko tej pierwszej złożono skargę do prokuratury w Warszawie. Znamienne jest to, że ów donos na sankcjonowanych antyrasistów złożył były ksiądz katolicki a obecnie działacz ruchu nacjonalistycznego, Jacek Międlar. Kolejny raz środowiska nacjonalistyczne - tak ochoczo krzyczące, iż HWDP i w ogóle - uprawiają zwykłe donosicielstwo względem tych, z którymi nie potrafią sobie poradzić w cywilizowany sposób, czyli na argumenty a nie pięści czy donosy. Ale to inna bajka. Można zastanawiać się czy - i jakie - jest drugie dno tej prokuratorsko-policyjnej krucjaty. Czy donos Międrala był tylko pretekstem do totalnej wojny z organizacjami pozarządowymi? Czy działania Ośrodka (nagłaśnianie przestępstw z nienawiści, zgłaszanie takich spraw policji i prokuraturze, nagrody za wskazanie winnych - swoją drogą, taka działalność zupełnie nie przypada w mój gust i razi mą anarchistyczną duszę) oraz LPM (nagłaśniania i zgłaszanie na policję i prokuraturę czynów karalnych popełnianych przez lobby myśliwskie) były aż tak szkodliwe dla „nowej” władzy? Czy raził ją stanowczy antyrasizm i sprzeciw wobec krwawej profesji, którą uprawiają w tym kraju niemal wyłącznie ludzie systemu (politycy, bankierzy, policjanci, wojskowi, leśnicy itp.) Czy może faktycznie jest to dopiero początek krucjaty przeciwko NGO’som lub próba ich nastraszenia? Gdy załatwią LPM i OMZRiK, pora być może przyjdzie na finansowane przez „zachodnie" fundacje feministki, innych obrońców praw zwierząt, Amnesty International czy pomniejsze organizacje w których tłoczno od różnej maści „lewaków" i „zboczeńców”. A potem to już „załatwią" tych „nielegalnych”... Skłotersów, punków, anarchistów, niezależnych socjalistów itd. Czy nie zaczyna to przypominać pewne kraje za naszą wschodnią granicą? Częste porównywanie rządów PiS-u do peerelowskich metod działania to chyba nie tylko czcze paplanie neoliberalnych mediów. Z ciężkim sercem, ale przyznać muszę, iż PiS jest jedną z niewielu partii politycznych w tym kraju, która zaczęła po wygranych wyborach wypełniać w dużym stopniu swe obietnice (i to głównie te socjalne). Robią to oczywiście tylko i wyłącznie ze względów koniunkturalnych - trzeba myśleć o kolejnych wyborach, a czas ucieka. Jednak ten koniunkturalizm jak na razie podoba się masom społecznym. PiS popełnia jednak wiele błędów na linii polityczno-obyczajowej. „Wojna” wypowiedziana kobietom okazała się falstartem i niewypałem. Zapewne nawet najwięksi stratedzy w zaciszu gabinetu Prezesa nie pomyśleli ani przez chwilę, iż próby zmanipulowania ustawy antyaborcyjnej wywołają takie poruszenie. Szkoda, że nie wywołało go np. wprowadzanie w naszym kraju, jak i Europie, kolejnych neoliberalnych umów typu CETA czy TTIP-a. Ogólnopolska mobilizacja w stolicy wypadła o wiele bardziej blado niż Czarne Marsze. Oczywiście zrozumiałe dla mnie jest wkurzenie setek tysięcy kobiet, jednak żal, iż problemami, które dotyczyć mogą nie tylko nas ale i przyszłych pokoleń, interesuje się już tylko „garstka wariatów". Niemniej cieszy to, że w ogóle komuś chciało się krzyczeć w tym temacie… W międzyczasie minął nam również 11. listopad... Pierwszy raz od wielu lat marsz patriotów, narodowców, nacjonalistów i neonazistów przeszedł bez większych zawirowań ulicznych. W tym samym dniu ulicami Warszawy maszerowali również antyfaszyści. Kiedyś już postulowałem na łamach „Innego Świata”, by nie maszerować akurat tego dnia, a np. 9. listopada, w rocznicę nazistowskiej Nocy Kryształowej. Nawet chyba ze dwa lata tak było, jednak rok 2016 był rokiem powrotu antyfaszystów na ulice stolicy. Czy był to powrót udany? Ciężko powiedzieć... Część środowisk anarchistycznych olała to wydarzenie ze względu na udział Partii Razem w jej organizowaniu, większa część szła obok socjaldemokratów, jednak wyrażała swe krytyczne uwagi wobec takiego sojusznika. Na kilka dni przed marszem, w sieci pojawiło się oświadczenie, gdzie niezadowoleni anarchiści wyrazili swe obawy wobec takiego koalicjanta - redakcja „Innego Świata" również się pod tymi słowami podpisała - dostaliśmy kilka „batów" od niezłomnych antyfaszystów, padły słowa o „zdradzie", „wbitym nożu w plecy" itp. Do dziś nie potrafię zrozumieć, dlaczego niektórych tak bardzo dziwi to, że anarchistom nie podoba się wspólne maszerowanie z partyjnymi agitatorami? Osobiście nie uważam Razem za żadnego sensownego partnera do współpracy. To kolejna partia polityczna, a im zależy tylko i wyłącznie na władzy. Ja wiem, iż są w niej konkretni ludzie działający w oddolnych inicjatywach od lat itd. Ale co to zmienia? Partia to partia! Polityk zawsze będzie politykiem, a jak naprawdę chcą zmieniać świat, to niech robią to tak, jak robili do tej pory - działając w oddolnych ruchach społecznych, a nie marząc o poselskich ławach. Krytyka koalicji z Razem nie była krytyką samego marszu antyfaszystowskiego, była jasnym wyjaśnieniem anty-politycznej postawy anarchistów! I nie wiem dlaczego niektórym antyfaszystom i antyfaszystkom tak ciężko było to zrozumieć... Ostatnie miesiące to również sporo zawirowań w polityce światowej. Kolejnym prezydentem Stanów Zjednoczonych został facet o manierach rednecka (czyli takiego amerykańskiego karka-wieśniaka) i aparycji podtatusiałego żigolaka. W oczach liberałów całego świata, stanął on do góry nogami. Wszyscy nagle zaczęli jęczeć i jątrzyć, że jak to, „piękna" Hilary dostała więcej głosów, tylko ta przestarzała ordynacja wyborcza, pamiętająca jeszcze czasy niewolnictwa... To przecież niemożliwe, by tak mądry naród amerykański wybrał rasistę i męskiego szowinistę! Wszyscy zaczęli troszczyć się o losy pokoju na świecie... "Zegar zagłady" znów ruszył i zatrzymał się na „za pięć dwunasta". Wielu rozmyślało i zastanawiało się - jak do tego doszło? Jak to się mogła stać? Czy „świat oszalał?" Nie wiem czy do zadufanych w sobie liberalnych umysłów dochodzi to, źe ludzie czasami po prostu mają dość! Tym razem pokazali, iż mieli dość polityki ciągle tych samych gąb, tych samych nażartych senatorów i senatorek, liberalnych politruków nieustannie zasiadających w ciepłych fotelikach, bezdusznych technokratów i sługusów pozbawionych kręgosłupa moralnego. Wybór nowego prezydenta czy kolejnego nowego rządu NICZEGO tak naprawdę nie zmieni! I pewnie duża część wyborców Trumpa jest o tym święcie przekonana... Już po wyborach, w prorządowej polskiej telewizji publicznej, wyemitowano francuski dokument o wyborcach Trumpa. Wśród prawicowych świrów i typowych rasistów w białych kapturach, można było doszukać się tam również głosów niezadowolenia czy politycznej rozpaczy. Ludzie, którzy w prawyborach oddawali swe głosy na Sandersa (kontrkandydat Hilary Clinton, przez liberalne media kontrolowane przez elity gospodarcze i polityczne Wschodniego Wybrzeża wyzywany od „socjalistów") gotowi byli postawić swój wyborczy krzyżyk przy Trumpie! Była to ich rozpacz i krzyk buntu! Być może wiele/u z nich teraz protestuje przeciwko pierwszym posunięciom nowego prezydenta (jak choćby zakaz wyjazdu na teren USA muzułmanów z kilku krajów Bliskiego Wschodu) ale wówczas chcieli pokazać swój środkowy palec elitom, którym wydawało się, że rządzą samotnie i niepodzielnie. Cała ta sytuacja przypomina nieco ostatnie wybory parlamentarne w Polsce, gdzie gniew przeciwko neoliberalnej polityce elit doprowadził do tego, iż dziś w polskim parlamencie mamy rządy mono-partii z mono-prezydentem a na poselskich ławach zasiadają chłopaczki o narodowo-radykalnych poglądach. Jak zatem wobec takich zawirowań politycznych winni zachowywać się anarchiści? Twardo stać na swych ideologicznych pozycjach czy może wybierać „mniejsze zło”? Odpowiedź z mojej strony może być tylko jedna - BOJKOTOWAĆ i jeszcze raz BOJKOTOWAĆ wszelkie przejawy władzy politycznej elit nad ludem/narodem/społeczeństwem. Jako anarchiści nie możemy zawierzyć „na chwilę" w dobroć któregokolwiek z polityków. I obojętne czy będzie to jakiś tam Sanders/Clinton czy też Partia Razem. Później i tak będziemy walczyć z owym „mniejszym złem"... Możemy bojkotować ale przy okazji przedstawiać nasze propozycje, pokazywać czym jest anarchizm i w jaki sposób możemy coraz bardziej anarchizować życie społeczne. Przy okazji nowego prezydenta Stanów Zjednoczonych jeszcze jedna dygresja. W czasie inauguracji nowego „władcy świata" w Waszyngtonie, jak i wielu innych miastach USA, na ulice wyszli przeciwnicy Trumpa, by głośno powiedzieć mu by spierdalał... Tak też się złożyło, iż na ulicach można było napotkać też „nazistów w garniturach i pod krawatem” czy też „członków KKK bez kapturów" - bowiem takimi epitetami zazwyczaj nazywa się działaczy i wielbicieli tworu, który zwie się Alt-Right (że niby jest to jakaś alternatywa na prawicy). Ruch ten był jednym z motorów napędowych kampanii Trumpa, a jego ideologię bez żadnych przyrostków można nazwać rasistowską i faszystowską. Marzy im się Ameryka tylko dla „dzieci słońca" (tzn. Białych i na dodatek jeszcze Aryjczyków),bez „kolorowych” i Żydów. Jednym z głównych teoretyków i działaczy Alt-Right jest Richard Spencer, który w dniu 20. stycznia b.r. postanowił na ulicy cieszyć się z nowego prezydenta. Jakimż zaskoczeniem dla tego uśmiechniętego rasisty musiał być prosty strzał w ryja, w chwili gdy udzielał wywiadu. Nagranie z tym momentem stało się niemal z dnia na dzień hitem Internetu. Doczekało się kilkunastu już wersji z podkładem muzycznym i jednocześnie stało się narzędziem upokorzenia już nie tylko samego Spencera, lecz też całego ruchu alter-prawicowego i neo­faszystowskiego. Spencer okazał się zwykłą łajzą, która uciekła, poprawiając sobie po drodze fryzurę (najważniejsze to nie stracić wizerunku!). Na lewicy zaś zaczęto dywagacje, czy przemoc jest rozwiązaniem względem faszystów na ulicach? Kanapowi lewicowi intelektualiści, z jednej strony nie mogli ukryć swej radości z faktu, iż nazista dostał po pysku, ale zaraz zaczęli udzielać swych rad, iż tak naprawdę przemoc nie jest rozwiązaniem i powinniśmy uczyć się innych metod radzenia sobie z nazistami? Tak? Ciekawi mnie jakich? Czy mamy z nimi dyskutować w studiach telewizyjnych czy na antenie radiowej? Wymieniać poglądy na forach internetowych? Pisać i publikować, jacy to oni są głęboko zagubieni i popełniają błędy? A jak nas kopią na ulicach, to może mamy im jeszcze za to podziękować i umówić się potem na spotkanie dyskusyjne? Otóż nie panowie i panie intelektualiści z lewej kanapy. Odpowiedzią na rasizm, szowinizm i faszyzm na ulicach nie tylko naszych miast, powinna być właśnie goła przemoc! Zero dyskusji, zero intelektualnych dywagacji, po prostu pięść w ryj! Jedyne inne rozwiązanie jakie jestem w stanie jeszcze zaakceptować, to czysta szydera i ośmieszanie tych gnoi. Na to jednak czasami nie ma czasu... Wrócę jednak na koniec na polskie podwórko... Protest opozycji w Sejmie... Ciesz mnie naprawdę fakt, że polskie środowisko anarchistyczne (w każdym ze swych odłamów) nie dało się wmanipulować w tę chryję. Trudno nie zgodzić się ze zwolennikami PiS- u, iż przegrana opozycja (głównie PO ale i inne pokraki typu Nowoczesna czy PSL) nadal nie może dojść do siebie po wyborach i cały czas kombinuje, jak tu obalić rządy Kaczora. Oczywiście w propagandowe medialne manipulacje nt. „zamach stanu” na demokratycznie wybrany rząd nie wierzą zapewne nawet politycy partii rządzącej, jednak o pewnych konfabulacjach ze strony „zjednoczonej" opozycji można mówić. Ale nie o tym chciałem... Moje obawy dotyczyły głównie środowisk antyfaszystowskich, autonomicznych, w pewnym sensie również anarchistycznych. Obawiałem się, iż opozycja parlamentarna zagra kartą "faszyzmu" i na nią nabierze się wielu spośród nas... Był moment, gdy padły słowa o „antifie" w czasie blokady Sejmu, jednak ze środowisk wolnościowych nikt w to tak naprawdę nie uwierzył. Być może owa medialna „antifa" miała tylko sprowokować nacjonalistów-kiboli do rozprawienia się na ulicy z opozycją? Kto wie? A dlaczego parlamentarna opozycja wybrała sobie sejmowe sale oraz okolice sejmu na swoje protesty i próby wywołania buntu? Odpowiedź jest prosta - bo na ulicy nie mieliby cienia szansy na jakiekolwiek poparcie! Fala zachwytu na KOD-em już się przelała, nie udało im się ugrać również nic na fali Czarnych Protestów, które w dużej mierze organizowane były przez środowiska feministyczne, autonomiczne, lewicowe czy anarchistyczne. Panie i panowie posłowie postanowili więc utrącić łeb PiS-owskiej hydrze ze swych miejsc pracy - sali sejmowej i poselskich foteli. Okupacja mównicy jest o wiele łatwiejsza niż np. okupacja fabryki czy mieszkania, które za chwilę ma zostać zajęte przez komornika. Krzyczenie o "zamachu na demokrację” w sali, gdzie nie ma policji, to pikuś w porównaniu z krzyczeniem „To jest wasza demokracja” w momencie gdy trzech-czterech gliniarzy wciąga cię do policyjnej suki. Blokowanie wyjazdu rządzących posłów i posłanek z Sejmu to nie to samo, co blokowanie własnym ciałem polowań czy inwestycji zagrażających dzikiej przyrodzie. Panie i panowie z parlamentarnej opozycji, władzy nie obala się w sejmowych kuluarach! Rewolucji nie wywoła protest za murami Sejmu czy Senatu! Bunt rodzi się na ulicach! Rodzi się z bólu i desperacji, z biedy i beznadziei. Z gniewu i wściekłości! A wasze pojękiwania na złą władzę, warte są dla nas kupę kłaków i nic więcej. I niech nikt tu sobie nie myśli, że ta krytyka opozycji ma jakieś pro-PiS-owskie podłoże :). Obie strony polskiej polityki głównego nurtu to wciąż te same gęby, od lat zamieniające się miejscami w Sejmie czy Senacie. Obie są tyle samo warte. No a tak poza tym wszystkim... zapraszam do lektury, która mam nadzieje, przyniesie wam sporo powodów do przemyśleń, które z kolei zamienią się w działania… [Janusz Krawczyk - JKK] * * * SPIS RZECZY: Kongres IWA-AIT w Warszawie III konferencja naukowa. "Z dziejów anarchizmu. W 80-lecie wojny domowej w Hiszpanii" Tajne przez poufne czyli koniec snu o kapitalizmie z ludzką twarzą Co mnie przekonuje przeciw GMO? Przeciwko państwu narodowemu w Syrii Życie i działalność Omara Aziza i jego wpływ na samoorganizację podczas rewolucji syryjskiej Pociąg do Matanzas. Tsunami turystyki i zagranicznych inwestycji uderza w wyspę Ruch anarchistyczny i represje 2012-2016 Nasz kolektyw podziela poglądy anarchistyczne Kolektyw "SPINA" "Związek Syndykalistów Polski" Dominum. Psychologiczne studium politycznego zniewolenia Walka z państwem i kapitalizmem powinna biec wielotorowo U źródeł wiktymizacji Mała anarchistyczna republika. Francuscy anarchiści w Londynie Folke Fridell. Robotnik, anarchosyndykalista, proletariacki pisarz "Deep Green Resistance" Kaganek Oświaty Czy wolny człowiek może wierzyć w Boga? Problem metafizyki w myśli anarchistycznej Renesans buntu cz. 2 Ursula K. LeGuin o rasizmie, anarchii oraz słuchaniu swoich postaci Lewicowe kino i muzyczna kontrkultura Z dziejów anarchizmu - druga odsłona Dzieje odeskiego anarchizmu Bob McGlynn nie żyje

Klimat książki

Krytyczny, polemiczny, zorientowany na anarchizm i antyfaszyzm, z silnym naciskiem na bojkot i krytykę władzy.

W skrócie

  • Skłania do myślenia
  • Dużo napięcia
  • Wyraziste postacie
  • szybkie tempo

Tropy

  • polemiczny
  • autorytarny
  • krytyczny

Szczegóły

Rok wydania
2017
Liczba stron
68 str.
Wydawnictwo
Inny Świat
Język
polski
Format
papier
Czas czytania
1 godz. 8 min.
Gatunek
czasopisma
ISBN
18987680

Opinie czytelników

Oceń tę książkę

0/10

Kiedy przeczytana?

2026-11-19

Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.

Bezpłatne konto Bookfolio

Dodaj „Inny Świat nr [1] 46 / 2017 – pismo anarchistyczne" do swojej półki

Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.

Trzy półki czytelnicze

Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.

Oceny i recenzje

Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.

Statystyki i wyzwania

Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.

Rekomendacje i grafiki

Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.