Inferno

Moje wrażenia po lekturze tej książki są niestety tylko średnie. Mimo iż nie spodziewałam się żadnych drastycznych zmian w fabule, to po cichu liczyłam na chociaż mały powiew świeżości. Nic z tego. Schemat stosowany w poprzednich częściach przygód Langdona został dokładnie powielony i w tej - profesor i jego piękna towarzyszka uciekają przed dziwnymi ludźmi, którzy oczywiście chcą ich wykończyć, ewentualnie uszkodzić. Przy okazji rozwiązują zagadkową sprawę luźno związaną ze słynnym poematem Dantego. Wszystko super, ale tym razem autor położył chyba zbyt duży nacisk na sensację, mordobicie i ucieczkę przed zagrożeniem, a za mało na rozwiązywanie zagadek. Panie Brown, w takim pędzie nie da się pozwiedzać! Taka jest moja diagnoza. Fabuła zakręcona prawie jak u Deavera, ale panu Jeffery'emu jakoś to zawsze składniej wychodzi. Osobiście wolę kiedy w książkach o takiej tematyce zwroty akcji dotyczą symboli i zagadkowych elementów układanki, w "Inferno" zaś autor postanowił trochę zaszaleć i ugryźć temat z innej strony, dla mnie to eksperyment niekoniecznie zakończony sukcesem. Za mało Dantego, za dużo innych kombinacji. Wielkim plusem jest jednak połączenie poematu z problemem przeludnienia naszej planety, za to podwyższam ocenę o jedną gwiazdkę. P.S. Nie polecam książki fanom rządowego programu 500+, wizja w niej przedstawiona mogłaby ich śmiertelnie przerazić.