Imperium mrówek

Zachęcony przez kolegę z pracy stwierdzeniem, że warto przeczytać coś nowego w fantastyce sięgnąłem po pierwszą część „Trylogii mrówczej”. Czy było warto. Na pewno tak, chociaż na mnie nie zrobiła jakiegoś super wrażenia. „Natura nienawidzi jednorodności, a kocha różnorodność - może w tym objawia się jej geniusz”. Plusy: - ciekawy pomysł na fabułę, spotkanie z obcą cywilizacją, lecz nie tą pozaziemską, lecz naszą ziemską; - żeby porozumieć się z obcą cywilizacją, trzeba umieć porozumieć się z istotami nas otaczającymi, kontakt to nie tylko mowa; - ciekawie opisane życie w mrowisku, kastowość, komunikowanie się, walki; - każda mrówka zna swoje miejsce w szyku i jest dostosowana biologicznie do spełniania swojej określonej funkcji w specyficznym społeczeństwie; - możemy obserwować nasz świat z innej, niższej perspektywy; - mrówcza cywilizacja, która przetrwała 5 000 lat pomimo, że mrówki żyją kilka lat; - mitrydatyzm pozwala na uodpornienie się owadom na środki owadobójcze, powstają nowe zmutowane generacje; - postać Edmunda Wellsa badającego świat mrówek. Minusy: - wątek tajemniczej piwnicy i znikających w niej ludzi mało wciągający; - zakończenie, które mnie nie zachwyciło. Ogółem książka dobra.