I po co mi to było?

Jest to trzecia część cyklu „Dłuższa przerwa” Agaty Przybyłek o trzech przyjaciółkach – nauczycielkach – Asi, Magdzie i Elce. Ciocia Asi – Bożena przebywa w szpitalu, lecz nadal zajmuje się sprawami związanym z budową schronu, czym tylko przysparza kłopotów siostrzenicy. Relacje Asi z Markiem są bardzo dobre, a jedyne co ją niepokoi to są to ciągłe knowania pani burmistrz, która już przed upływem kadencji przedstawiła Asi jej następcę na stanowisko dyrektora szkoły. Polonistka Magda cieszy się, że w końcu zakończyły się kłopoty zdrowotne córeczki, a po powrocie męża sytuacja w domu wróciła na normalne tory. Wprawdzie przebaczyła mężowi zdradę, lecz cały czas odczuwa pewną niepewność wówczas gdy Szymon wychodzi z domu. Elka nadal rozwija swoją malutką firmę. Jej relacja z Konradem definitywnie się zakończyła, lecz w jej życiu pojawia się niespodziewanie Kacper -mężczyzna, który pomógł jej wówczas gdy jej świat legł w gruzach. Książkę czyta się dobrze. Akcja toczy się powolnym równym tempem. Nie ma żadnych wzlotów, czy też upadków. Niekiedy jest wręcz nudnawo, gdyż akcja stoi w miejscu, tak jakby autorce zabrakło pomysłu na dalszą opowieść. Styl autorki jest lekki i przyjemny, przez co książkę można pochłonąć w jeden wieczór. Fajnie czytało się o przyjaciółkach, które zawsze mogą na siebie liczyć i pomagają sobie w najgorszych chwilach. Takich bliskich relacji na pewno można pozazdrościć. Książkę oceniam na 6,5 pkt.