I odpuść nam nasze...

Czytając tę książkę cały czas liczyłem na wyjaśnienie, dlaczego autor wykorzystuje tak licznie dygresje. Zarówno odniesienia do czasów przełomu lat 80 i 90tych, rodzącej się wolnej gospodarki, roli kościoła w życiu Polaków, często zadziwiających reguł rządzących krajem w tamtym okresie. Wszystkie te dygresje są naładowane opiniami, ale nie dowiedziałem się, czy są to opinie bohatera czy też autora. Ja nie dostrzegłem w nich za grosz opinii osoby z zewnątrz, ale może dlatego że bohater żyjąc długo w Polsce doznał konwersji?Tych wycieczek w bok jest tak dużo, że gdyby je usunąć, to książka niemal by nie miała treści. W mojej ocenie taki pomysł na książkę przeważa o jej słabości. Z powodu takiego skonstruowania także nabrałem przekonania, że "I odpuść nam nasze..." nie powinna była się ukazać pod parasolem serii Na f/aktach.