I Bóg o nas zapomniał

Wysłuchałam audiobooka w interpretacji Michała Breitenwalda…i Boże Ty mój…westchnąć tylko mogę z zachwytu nad kresowym zaśpiewem lektora tudzież ze smutku i bezsilności nad treścią tej książki. Andrzej Kalinin w „…i Bóg o nas zapomniał” opisuje losy młodego żołnierza, Antoniego Tuchowskiego, który w czasie zawieruchy wojennej mógł poznać ogromny i równie mroźny jak Syberia bezmiar gościnności Związku Radzieckiego. Powieść tym bardziej chwyta za serce, że jej bohater i narrator to postać autentyczna – Kalinin chciał, by przeżycia Tuchowskiego kiedyś poznali historycy, by to dramatyczne świadectwo nie zaginęło. Chęć pokazania światu tego niezwykłego życiorysu sprawiła też, że narodził się Andrzej Kalinin – pisarz. Zastanawiające jest to, że dla polskiego czytelnika tematyka powieści nie jest czymś nowym, a jednak przedstawione w niej wydarzenia wciąż bolą niczym świeża rana. Niby się wie, że „Inny świat”, że „nieludzka ziemia”, ale jest w tym wszystkim taki poziom zdziczenia oprawców i ich okrucieństwa, nad którym nie można przejść do porządku i wciąż trudno przyjąć do wiadomości, że ktoś jest w stanie tak znęcać się nad ludźmi. Język Kalinina jest niezwykle liryczny i tym bardziej poraża bezduszność i zaślepienie ludzi radzieckich, bezsilność więźniów wobec opresji komunistów i ich kruchość w zderzeniu z nieujarzmionymi siłami natury. Pierwszoosobowa narracja podkreśla tragizm losów Tuchowskiego i wzbudza podziw dla jego siły i wytrzymałości. Ogrom cierpienia, jakiego doświadczył i które widział bohater, niejednego by złamała. „…i Bóg o nas zapomniał” to książka warta poznania. Jest to kolejna cegiełka, która należy dołożyć do pomnika pamięci o zwykłych ludziach, którzy potrafili przeżyć piekło na ziemi i których to piekło zniszczyło fizycznie, ale godności nie było w stanie im odebrać.