Hynh+ 15, Wnuk Fausta

Ze wstępu: "Związki dekadentyzmu i symbolizmu z fantastyką powinny być jeśli nie naturalne, to przynajmniej intuicyjne. Granica między pozbawioną fantastyki niesamowitością a tym, co poza ową rzeczywistość wykracza, bywa nie dość, że cienka, to w pewien dosadny sposób umowna — strojenie się w pióra upadku, neurotycznego doświadczania społecznego bankructwa, nawet jeśli przeciwważonego karnawałem i barwieniem tychże piór krwią mordowanych kochanek, musi — siłą rzeczy przecież — ujawniać takie pokłady ludzkiego umysłu, które z uwagi na zwątpienie wobec przesilonych wrażeń przenoszą zarówno twórcę, jak i w rezultacie jego odbiorcę, do wymiaru, w którym panują odmienne zasady przyswajania rzeczywistości. Skoro fantastyka obecna w malarstwie symbolistów jest ich niemal integralną częścią, to dlaczego nie miałoby tak być w literaturze?".