Hybris. Horror obłędu

Schodzę do podziemi własnych pragnień, do głębi własnej psychiki. Nie ma tam światła od bardzo dawna, a na pustych tronach nikt już nie zasiada. Gubię się w tej plątaninie, gąszczu niespełnienia. Dalej jest już tylko otchłań i tam zmierzam we snach. 🩸Przeczytałem tę książkę i mam niemały problem, bowiem historia ta od samego wstępu zaprosiła mnie do świata bez dna, otoczona została zasiekami złożonymi z mieszanki jawy i snu, a jej głównym bastionem zostały surrealistyczne obrazy, które konkurować mogą z piekłem Dantego. Przed oczyma migają mi sylwetki trójki postaci: Daria, Łucji i Marka, którzy w jakiś dziwny sposób trafiają do podziemnych tuneli kryjących grozę z jaką jeszcze się nie zetknęli. Tam też dochodzi do dantejskich scen, niewoli świadomości i podróży do wnętrza własnej psyche. 😱Pomysł na fabułę wydawał się strzałem w dziesiątkę, bo też specyficzne krajobrazy literackie mają specjalne miejsce w moim sercu. Kierując wzrok ku temu przestrzennemu salonowi w jakim się znalazłem, nie mógłbym pominąć poetyckiego języka, wręcz kwiecistego kielicha zdań jakimi zostałem uraczony. Uczta dopiero miała się zacząć, a już przeczuwałem, że na tym się nie skończy. Przede mną postawiono mięsiste kawałki symboliki wprost z mitologii greckiej - delicje podlane krwistym sosem. I czekałbym na ten deser jak urzeczony, lecz znienacka pojawiły się też przeszkody w postaci powtarzalności i dość nieoczywistych przesłanek. Poczułem się jakbym przepadł w labiryncie minotaura - opuszczony i samotny. Nie był to jednakże koniec. 🕳️Nie ulega wątpliwości, że opowieść ta nie spodoba się każdemu. Ba! Mnie też nie do końca do siebie przekonała, mimo docenienia jej największych walorów. Psychologiczne rozterki i wejrzenia w umęczony, paranoidalny, oderwany od rzeczywistości umysł, przy tym zmagania z demonami przeszłości, czasem mnie porywały, a innym razem rzucały kłody pod nogi. Niejasna to lektura, pełna dziwności, rozkładających się niczym zwłoki wizji, lecz i niepozbawiona lekkich stąpnięć w kierunku weird fiction. Powieść, którą jednocześnie polecam i nie polecam. Z jednej strony nieco mnie wymęczyła, z drugiej zaś zmusiła do kilku interpretacji.