Homobiografie

Czyta się szybko i lekko jak powieść. Całą książkę warto potraktować jako ciekawostkę, a nie poważną pracę naukową. Ilość stron poświęconych na każdą osobę nie jest w stanie oddać w pełni poruszanego zagadnienia, co najwyżej może kogoś zachęcić do poszukiwań lekturowych lub podjęcia samodzielnych prac badawczych. Za serce chwyciła mnie historia małżeństwa Iwaszkiewiczów. Szkoda, że nie zdążyłam przeczytać rozdziałów o Gombrowiczu i Andrzejewskim. Minus tej publikacji: są momenty, w których miałam wrażenie, że autor na siłę chce nas do czegoś przekonać, a tym samym zachowuje się podobnie, jak ci wszyscy badacze, którzy fałszują fakty albo pragną zachować "dyskretne milczenie", a którymi Tomasik jednocześnie gardzi. Na szczęście takich wstawek nie jest wiele, a liczne cytowania pozwalają czytelnikowi samemu wyciągać wnioski.