Historia Polski 2.0: Polak, Rusek i Niemiec... czyli jak psuliśmy plany naszym sąsiadom

Z pewną rezygnacją muszę przyznać, że kiedy czytam w opisie książki coś w stylu „będziesz płakać ze śmiechu” nigdy tak się nie dzieje. W zasadzie powinnam takie teksty traktować jako ostrzeżenie. Podobnie było w tym przypadku – dla odprężenia i inteligentnego odmóżdżenia wzięłam do ręki humorystyczną wersję historii Polski od początku XVII wieku do końca XX wieku. Owszem była ona przedstawiona z przymrużeniem oka, bez zadęcia, martyrologii, patosu, ale nie pokulałam się po podłodze ze śmiechu. Tyle tytułem wyjaśnienia, co do potencjału rozrywkowego tej pozycji. Natomiast jeśli chodzi o warstwę poznawczą czuję się bardzo usatysfakcjonowana. Autor wziął na tapetę okres historii Polski, kiedy nasza świetność zaczęła się kończyć, a dzieje komplikować, magnateria tworzyła koterie, sąsiedzi wtrącali się do wewnętrznych spraw, potem rozbiory, nieudane powstania, mnóstwo partii (te wszystkie PPSy zawsze mi się myliły, nie mogli się dogadać? Uczniom byłoby lżej.) i wreszcie odzyskanie niepodległości. Jan Wróbel przedstawił wydarzenia historyczne tak, że poukładały mi się wreszcie w głowie. Powskakiwało dużo różnych wiadomości, nabrały sensu, zobaczyłam je w szerszej perspektywie. No i było to wszystko tak strawnie podane, czasami w formie bloga, wpisów twitterowych, profilów facebookowych i krótkich komiksów – te były najbardziej śmieszne i myślę, że był to dobry pomysł. Komu poleciłabym – dorosłym, którzy mówią jaka to historia jest straszliwie nudna i uczniom dla rozjaśnienia tego, co w szkole im się podaje w tradycyjnej formie. P.S. Wiedzieliście, że pieśń „Boże, coś Polskę” była napisana na cześć cara Aleksandra?!?