Herezje chwalebne

Cyt.: „Rzeki nie obchodzi, kim jesteś, ale zabierze cię, chłopcze, jeśli ośmielisz się skoczyć. Nie wiesz tego?” Lisa McInerney, „Herezje chwalebne” „Herezje chwalebne”, debiut irlandzkiej autorki przyniósł jej nagrodę główną Women's Prize for Fiction w 2016 roku. Zaczynała swoją karierę literacką od prowadzenia bloga opisującego życie klasy robotniczej w Cork, gdzie studiowała, a blog zdobył trzykrotnie tytuł najlepszego w Irlandii. Jak sama przyznaje, swoją inspirację czerpała z dzieł Huberta Selby, autora m. in. „Requiem dla snu”, mrocznej, przedstawiającej brutalny świat i ludzi walczących ze swoimi słabościami i uzależnieniem. Takie są też i „Herezje chwalebne”, mroczne i przygnębiające, bez happy endu. Akcja powieści rozgrywa się w Cork, drugim co do wielkości mieście w Irlandii, leżącym nad rzeką Lee, przy ujściu do Morza Celtyckiego. Historia rozpoczyna się od przypadkowego zabójstwa dokonanego przez starszą kobietę, której porzucony przed kilkudziesięciu laty syn pomaga pozbyć się zwłok. To historia kilku osób, których ścieżki życiowe przeplatają się w różnych momentach ich życia. Starsza, zgorzkniała kobieta, lokalny gangster, prostytutka, samotny ojciec wychowujący szóstkę dzieci, nieudacznik i alkoholik, młody chłopak, który nie może odnaleźć swojej drogi życiowej, wiecznie skonfliktowany z ojcem. I miłość, której rozpaczliwie szukamy. Alkohol, narkotyki i przemoc. Irlandia pogrążona w kryzysie początku lat 2000. Sporo miejsca autorka poświęciła odniesieniom do historii lat 70-tych ub. wieku. Irlandii ultrakatolickiej, jednej z ostatnich enklaw katolicyzmu w Europie Zach. Lisa McInerney próbuje pokazać, jaki to miało wpływ na życie i wybory życiowe starszego pokolenia Irlandczyków, zwłaszcza kobiet. Zakłamanie i bigoteria, dewastujące więzi społeczne i wykluczające całe grupy ze społeczności. Kraj, który dopuszczał się niewybaczalnych przewin w imię Boże, odbierając dzieci samotnym matkom, a matki umieszczając w instytucjach kościelnych gdzie zmuszane były do ciężkiej pracy. Jak mówi jedna z bohaterek powieści: „jedyną władzą Trójca Święta: księża, zakonnice i sąsiedzi.” Prostytutka ze szkaplerzem i spowiadający się zabójca, alkohol, seks i narkotyki. A wszystko to okraszone pewną dozą komizmu sytuacyjnego, momentami wręcz ocierającego się o absurd. Świetna, zaskakująca proza. Bardzo poruszająca a momentami wręcz hipnotyzująca. Przypomina miejscami „Trainspotting” Irvina Welsha. Ciemna strona Irlandii, Irish Noir. Polecam.