Heksa

#kusiAGAczyta „To moja osobista ekspresja na temat tego, co się wówczas działo, co mogło się dziać, oraz tego, co nigdy nie miało miejsca” pisze autorka na końcu tej historii. A ja, wprost przeciwnie, napiszę to na początku. Bo to przecież nieistotne, tu czas nie ma znaczenia, a przeszłość wiele twarzy ma. Tu liczy się treść i ty, jako czytelnik. A komiks? A komiks przenosi cię w inne lata, choć nie tak dawne, a jakże nowe dla ciebie, jakże magiczne na swój sposób. Przepadasz kompletnie zauroczony klimatem, jaki „Heksa” maluje przed twoimi oczami. Zachwycasz się nim, a gdy jesteś na końcu, to nagle – ze zdziwieniem – stwierdzasz, że to niemożliwe, że to już koniec. Jaki koniec? myślisz rozpędzony, wybudzony, jak z komiksowego transu. Te rysunki, ta historia i twój w niej udział jednocześnie, to wszystko pochłania ten komiks powinien być grubszy, bo ta historia doprasza się (wręcz domaga) części dalszej. I nie ma znaczenia, czy tak było faktycznie, czy nie było i czy to jedynie wyobraźnia autorki i domysły. Znaczenie ma efekt. „Heksa” to historia Pelagii, która na wzór pięknego pająka, ląduje w latach ułożonych much i robaków. Ona, szykowna, elegancka z nad wyraz smakowitym gustem i pragnieniami, razi w oczy. Piękno budzi podziw, a inne kobiety zachwycając się, próbują naśladować i dbać o siebie nawzajem. Doradzają sobie i uczą się lekkości, odwagi, luzu i frywolności, które pozwolą im poczuć się kobietami. Lecz tylko we własnym gronie. Wróżą, palą i marzą, marzą i widzą siebie lepszymi, ładniejszymi i bardziej otwartymi. Panowie zachowują się podobnie, lecz skrycie, by nie razić innych, by nikt nie widział, by wszystko zostało we własnym, czasem dusznym, gronie. Boją się ośmieszenia i inności. Pokazują się w dystynkcjach… Aż pojawia się nowy kapłan i wszystko diabli biorą. „… Nie posyłacie mężów ani dzieci do kościoła. Nie chylicie już czoła!” gromi ksiądz z ambony. Potem są jeszcze inne ble – ble wytyczne ku kobietom, by cierpiały skruszone, że to zła droga. Gromi i krzyczy sponad głów zebranych w kościele. Ale ona – ta zła, a piękna – ona tylko wyciąga to, co ludzie we własnych wnętrzach zakopali i o czym zapomnieli. Każdy ma jakieś słabości, pokusy, dziwne marzenia. Budzi się seksualność i erotyzm i pożądanie. Budzi się pragnienie wolności ciała. Spojenie… Kochanie… Przeczytaj. Oceń. Odzyskaj zatraconą gdzieś w codzienności własną osobowość, co świetnie udało się zrobić Kasi Witerscheim. „Heksa” to głos zakochanych i kochanych w sobie, a nie zmuszanych do tego istot. Miłość z drugiej strony, to nie obowiązek, a zamążpójście to nie cel życia. Kobieta może istnieć bez mężczyzny u boku i świetnie daje sobie radę. Kobiety i mężczyźni mają prawo głosu i wyboru. Ten komiks obrazuje prawdę o nas, prawdę uniwersalną, ciągle aktualną mimo upływu lat. Bo nie ma znaczenia data, jaką pokazuje kalendarz przytwierdzony pod zegarem w jadalni. Tak jest i dziś. Zmieniła się może moda i styl, ale zawsze natkniesz się na taką kolorową, szykowną Pelagię, która daje ci do myślenia. „Heksa” w przewrotny sposób przedstawia pseudo stos przygotowany do spalenia czarownicy. Tej złej, bo ładnej. A może to nie o nią chodzi, a o Alojzego? Może o pana Yrwina? A może o ciężarną Dorę? A może tym diabłem jest ten, co czarownic boi się najbardziej? Może to ksiądz? Katarzyna Witerscheim stworzyła z fragmentów przeszłości nową historię. Trochę miała, trochę dodała, a resztę domalowała. I oto owoc, „Heksa”, kolorowy kolaż marzeń, złości i pragnień. Piękna, spójna, zachwycająca kompozycja. Niebywała historia. Ucztę czytelniczą zapewnił mi sztukater