Harjunpää i kapłan zła

Na podstawie literatury i wydarzeń z realnego życia można zauważyć, jak przeszłość wpływa na ludzi. Osoby, które dawniej spotkały się z brakiem akceptacji, przemocą lub innym negatywnym zachowaniem, mają problemy z wkroczeniem do świata, obawiając się, że z czasem to, co uznawali za szczęśliwe, przekształci się w bolesne wspomnienie. Pomimo tego, iż „Harjunpää i kapłan zła” autorstwa Mattiego Yrjany Joensuu jest kryminałem, w którym policjanci próbują rozwiązać zagadkę, najbardziej zaskoczyła mnie postać pisarza, Mikko Moisa, którego dzieciństwo wpłynęło na dorosłość. Policjant z wydziału kryminalnego, Timo Harjunpää, otrzymuje zadanie wyjaśnienia zagadkowych przypadków śmierci w metrze, które ostatnimi czasy coraz częściej zdarzają się na terenie Helsinek. Sprawa od samego początku wydaje się być skomplikowana, a fakt, że funkcjonariusze mają problemy z określeniem płci, odpowiedzialnej za całe to przedsięwzięcie, osoby, sprawia, że praktycznie każdy może okazać się być sprawcą zamieszania. Jednak żaden z policjantów nie domyśla się, że to właśnie Gnom, uchodzący za bezdomnego, wyznawca kultu Macierzy, mając chore myśli, próbuje zbawić swoje miasto od wszechobecnego zła. Aby spełnić swoją misję jest gotów zrobić wszystko. Wokół tego nieobliczalnego kapłana pojawia się Leena – uczennica, posiadająca kompleksy i pragnąca zwykłej miłości. Do swojego duchowego przewodnika zaprowadza chłopaka, który już od początku sprawiał, że jej dni wydawały się być lepsze – Matti. Nastolatek wychowuje się w patologicznej rodzinie, przy ojczymie i matce niepełnej rozumu. Jego ojciec, pisarz Mikko, uporczywie walczy o odzyskanie syna, jednak jego była małżonka, nie pozwala mu nawet zbliżyć się do dziecka. Sam mężczyzna wychował się w rodzinie, gdzie alkohol, bijatyka i krytyka wiodły prym, powodując, że Mikko jest gotowy zrobić wszystko, by ocalić swojego syna przed wewnętrzną samozagładą. „Harjunpää i kapłan zła” to dobrze zbudowany kryminał, który cechuje się wyjątkową wielowątkowością. Mogłoby się wydawać, że to przypadek śmierci w metrze wiedzie prym, jednak gdyby tak dobrze się przypatrzeć to można byłoby zauważyć, iż autor głównie skupia się na ukazaniu uczuć i przeżyć bohaterów, poszukujących akceptacji i możliwości samorealizacji. Niewątpliwie, opis dochodzenia głównego bohatera, policjanta Timo, jest ciekawy i potrafi zainteresować czytelnika, spragnionego akcji i wrażeń. Sama postać sympatycznego detektywa ma w sobie elementy przyciągające, które sprawiają, że pod jego wodzą całe śledztwo nie wygląda na dramatyczną walkę, a powolną, przemyślaną strategię. Autor powieści, Matti Yrjana Joensuu, jak udało mi się dowiedzieć, jest policjantem, co zapewne pomogło mu w pisaniu tejże książki, dzięki czemu opisane wydarzenia niekiedy wydają się być bardzo realne. Pisarz posiada bardzo lekki styl, sprawiający, że czytelnik z łatwością przenosi się do Helsinek. Dialogi bohaterów stoją na wysokim poziomie i przyznam, że swoimi słowami Matti Yrjana Joensuu potrafi budować napięcie i dziwne uczucie grozy, bowiem, nieraz martwiłam się o dalszy los interesujących postaci. Jednak to właśnie przedstawienie emocji bohaterów wyszło autorowi kapitalnie. Każde wspomnienie i ból z przeszłości, przeżywany z podwojoną mocą w teraźniejszości, został opisany w sposób delikatny, ale zarazem uderzający do świadomości czytelnika. Rodzice Mikkiego zaskakiwali mnie na każdym kroku, pokazując, jak wygląda bezduszność i nienawiść. Jak zapewne można zauważyć, najbardziej zauroczyła mnie postać pisarza – Mikko Moisa. Wspomnienia z jego dzieciństwa całkowicie mnie zaskoczyły i wprowadziły do brutalnego świata domowej przemocy. Kompletnie nie mam pojęcia, jaki jest stopień nienawiści do własnych dzieci, ale rodzicie tego mężczyzny pokazali, że ciężko go określić. Będąc jeszcze dzieckiem Mikko i jego siostra nieraz powstrzymali ojca od chęci zamordowania matki, która następnie krzyczała na nich, pokazując, że tak naprawdę postąpili źle. Nawet, gdy Fin stał się znanym i uwielbianym pisarzem, jego rodzina uważała go za nieudacznika, pokazując na każdym kroku swój egoizm. Nie pomogli mu nawet w chwili, gdy prosił o schronienie. Matti Yrjana Joensuu wspaniale ukazał tą patologię, zahaczając również o losy syna Mikkiego, który borykał się z takimi samymi problemami, jak jego ojciec w młodości. „Harjunpää i kapłan zła” to książka, którą czyta się szybko, ale też i przejmująco. Matii Yrjana Joenssuu potrafił stworzyć godną uwagi akcję oraz opis przeżyć bohaterów, którzy sprawiają, że czytelnik zastyga w miejscu. Historia przedstawiona w tejże powieści pokazuje, jak ludzkość może być obojętna lub też zaślepiona we własne, nierealne przekonania.