Hamish Macbeth i śmierć nałogowca

W niniejszym tomie autorka o tyle zaburzyła dotychczasowy schemat opowieści o wiejskim policjancie, że ofiara głównowątkowa nie okazała się być gnidą, której wytępienie czyni świat lepszym. Prawdziwe gnidy wystąpiły w tym tomie, a jakże, a główny wróg Hamisha okazał się nie tylko kanalią, ale i – literalnie rzecz ujmując – przestępcą i to zasługującym co najmniej na kilkuletnią odsiadkę bez zawieszenia. Inni tam „na górze”, również są kanaliami, albo odklejonymi od rzeczywistości Piotrusiami Panami, aż do żenady. Można domniemywać, że autorka czerpała wzorce z życia, zatem zamieszkiwanie wśród tych odrażających ludzi, w tamtym regionie – strach się bać, gdyż „bycie ambitnym” oznacza tam pochwałę dla bycia kanalią i awansowanie takiego gnoja na wyższe stanowisko. Czytelnikowi nie chce się wierzyć, że to państwo jeszcze istnieje, ale o ile mi wiadomo, ten absurdalny fakt zmienią muzułmańscy nachodźcy, korzystający z marksistowskiej nowomowy, która jest już tam jedynym dozwolonym językiem – społecznym i urzędowym. Polecam.