Gwiezdny posłaniec. Nasza cywilizacja z perspektywy kosmicznej

Nie jestem całkowicie usatysfakcjonowana po lekturze. Już sam opis emanuje pewną arogancją i podczas czytania miałam wrażenie, że zaraz poznam mądrość samego Zbawiciela. Tyle że treść stoi z tym w wyraźnym kontraście, ponieważ poruszane tematy dotyczą głównie rzeczywistości amerykańskiej. Poza tym uważam, że na okładce nie powinno widnieć tylko jedno nazwisko. Lista osób, które miały wpływ na powstanie książki, zamieszczona w podziękowaniach, jest zaskakująco długa. Jeśli chodzi o samą książkę, „Gwiezdny posłaniec” to nic innego jak mieszanka szeroko zakrojonych rozważań naukowych i osobistych frustracji ukrytych pod ich płaszczykiem. Często jednak przeważała obiektywność i było bez zarzutów. Doceniłam, że autor poprzez serię faktów — częściowo znanych jeszcze ze szkolnych czasów — starał się przekazać ogólną ideę. Ta znajomość pozwalała mi łatwo podążać za jego rozumowaniem; w przeciwnym razie można by się zagubić wśród informacji i stracić z oczu cel ich obecności. Mimo to nie znalazłam niczego, co mogłoby zrewolucjonizować mój sposób myślenia lub skłonić mnie do refleksji, bo wszystko wydawało mi się zbyt oczywiste. W każdym razie cieszę się, że dowiedziałam się czegoś nowego. Momentami jednak autor był otwarcie zgryźliwy, prowokacyjny, powierzchowny, a czasem nawet szyderczy. Biorę pod uwagę, że pewne zachowania mogą wynikać z amerykańskiej mentalności, ale mimo to nie aprobowałam ich. W trakcie lektury nieustannie gloryfikowano naukowe rozumowanie, sprawiając wrażenie, jakby to naukowcy powinni jako pierwsi przejąć stery świata. Nie mogłam oprzeć się myśli: czy rozumowanie oparte wyłącznie na danych obiektywnych nie zabija intuicji? Dane pochodzą z obecnych technologii, które oczywiście mają swoje ograniczenia, więc to, co obecnie nie jest mierzalne ani możliwe do zbadania, powinno być odrzucane? Na przykład Einstein wierzył w istnienie fal grawitacyjnych, ponieważ przewidywały je wzory matematyczne, ale nie miał sposobu, by je doświadczalnie potwierdzić. Dopiero sto lat później ich istnienie zostało bezpośrednio potwierdzone — co mówi samo za siebie. Być może to kwestia różnych podejść wynikających z odmiennych dyscyplin: Einstein był fizykiem teoretycznym, natomiast autor jest astrofizykiem. Podsumowując, naprawdę nie wiem, komu mogłabym polecić tę książkę. Na oko wydaje mi się bardziej odpowiednia dla amerykańskich nastolatków, którym, po przyswojeniu w szkole różnych informacji, daje się naprzemiennie poklepanie po ramieniu lub pacnięcie w głowę, by zachęcić ich do spojrzenia na świat z różnych perspektyw. W nadziei, że zaczną więcej myśleć i może wprowadzą jakieś zmiany.