Guzik. O Janie Brzechwie dla dzieci

Bywają biografie jak rozkład jazdy — punktualne, rzeczowe, linearne. Ale są też takie, które przypominają teatrzyk w pudełku po butach: otwierasz wieczko i nagle z ciszy wyskakuje melodia, kolor, wspomnienie dzieciństwa. “Guzik. O Janie Brzechwie dla dzieci” Michała Rusinka należy do tej drugiej kategorii. To książka, która nie tłumaczy życia Brzechwy — raczej je opowiada jak bajkę, w której wszystko mogło się zdarzyć. Mały Janek nie zapowiadał się na poetę. Zamiast słów — guziki. Zamiast paragrafów — parowozownie i zakamarki sceny teatralnej. Ale właśnie z tych niepozornych zbiorów, z dziecięcych zamiłowań do dziwności i z uporu, by nie poddać się grawitacji dorosłości, ulepiona została jedna z najpiękniejszych literackich wyobraźni XX wieku. To nie opowieść z datami urodzenia i listą publikacji to ton, rytm i ślad po śmiechu w powietrzu, która skrzy się humorem. To książka nie tylko dla każdego dzieci ale i dorosłych, by znów uciec do świata, w którym kaczka może nosić kapelusz, a Akademia mieści się na ulicy Czekoladowej. To przypomnienie, że czasem jeden guzik wystarczy, by spiąć rzeczywistość z marzeniem. A poezja zaczyna się tam, gdzie ktoś nie pasuje do reszty — i dobrze mu z tym. Czasem nie potrzeba wiele – wystarczy guzik. Taki, co nie pasuje do żadnego płaszcza, ale trzyma na miejscu nasze dzieciństwo.