Gujana. Spotkałem szczęśliwych Indian

OCENA– 7/10 BARDZO DOBRA „GUJANA – SPOTKAŁEM SZCZĘŚLIWYCH INDIAN” to ciekawy reportaż, pozwalający czytelnikowi przybliżyć się do zaginionych kultur i obyczajów, które przeminęły wraz naporem cywilizacji, wreszcie do poznania dzikich plemion indiańskich napotkanych przez autora podczas podróży między innymi Arawaków, Akawajów, Makuszi, czy tytułowych, Wajwajów szczęśliwych Indian. Żyli oni u źródeł rzeki Essequibo na skrajnym południu Gujany, niedaleko granicy brazylijskiej, za siedmioma rzekami, za stromymi górami i nade wszystko za przeraźliwą, nieprzebytą puszczą. Wajwajowie byli ostatnim w tej kolonii niezawisłym szczepem, który nie ugiął się jeszcze pod cywilizacją białego człowieka i nie został odziany przez misjonarzy prowadzących ewangelizację w tym regionie świata. Reportaż odzwierciedla lata, 1963 – 1964 kiedy Arkady Fiedler odbył podróż po Ameryce Południowej, a więc pół wieku temu, książka ma charakter poznawczy, każda jej stronica urzeka plastyką opisu, barwnym językiem, dowcipem, mnóstwem porównań czy metafor, działa na wyobraźnię, wzbudza tęsknotę za światem, którego już nie ma, pozwala podziwiać plemię Indian, które bezpowrotnie przeminęło, a dzięki tej lekturze możemy tylko o nich poczytać oraz zobaczyć na autorskich fotografiach Fiedlera zamieszczonych w tej książce. Warto też zaznaczyć, że to nie jest klasyczna książka podróżnicza i niektórych czytelników może nużyć, bowiem mamy tutaj rys historyczny czy etnograficzny czasami zaciągnięty z innych książek czy encyklopedii Brytannica, osobiście mi to nie przeszkadzało i książka była dla mnie interesująca. Z pewnością brakuje jej soczystych opisów fauny i flory, otaczającej przyrody, zwierząt, polowań i niebezpieczeństw z tym związanych, do których przyzwyczaił Fiedler swoich czytelników, książkę trzeba odbierać, jako studium naukowo – badawczo – antropologiczne skupiające się na dzikich plemionach Indian, obserwację ich zwyczajów, życia, przyzwyczajeń, kultury, wierzeń, historii. Arkady Fiedler był zafascynowany szczepem Wajwajów, polubił ich, a nawet więcej pokochał. W każdym dniu pobytu w Kanashen budząc się nad ranem i słysząc delikatne dźwięki fletu, tęsknił do nich, jak się tęskni do najbliższych przyjaciół i cieszył się, że za godzinę zobaczy ich przy śniadaniu. Zajmowali go na dobre to do nich należały jego myśli i serce. Ich zdrowy uśmiech był dla niego potrzebą życiową, a wesołość nie wynikała z powierzchownej krzykliwości, lecz pochodziła z głębi, z rozsłonecznionej jak gdyby jaźni, dlatego nadał im miano „SZCZĘŚLIWYCH INDIAN”. Warto po tę książkę sięgnąć pomimo pewnych niedoskonałości, ponieważ nie każdego interesuje antropologia, która akurat w tej pozycji zajmuję znaczącą cześć, no cóż ogromny podziw oraz fascynacja Fiedlera Wajwajami, których określano mianem „Białych Indian” miała swoje ujście w tej książce, więc z konieczności autor poświęcił im tyle uwagi. Wajwajów porównał do greckich rzeźb mam tu na myśli „DYSKOBOLA” była to rzeźba, Myrona z V wieku p.n.e przedstawiającą atletę rzucającego dyskiem z pewnością wszyscy pamiętają i kojarzą ten grecki kanon piękna. Właśnie tacy byli Wajwajowie, nie było wśród nich łamag, ani chudzielców czy grubasów, lecz charakteryzowali się jędrnym umięśnionym ciałem o doskonałej proporcji, zupełnie jak ten posąg stąd takie porównanie. Pozdrawiam. Jack_