Grzegorz Tkaczyk. Niedokończona gra. Autobiografia

Po kilku średnio udanych (eufemizm) sportowych biografiach tym razem trafiłem na prawdziwą perełkę. Piłką ręczną w zasadzie interesuję się tylko przy okazji dużych imprez, ale opowieść Grzegorza Tkaczyka pochłonęła mnie bez reszty. Przypomniałem sobie wspaniałe sukcesy reprezentacji Bogdana Wenty, a przy okazji zrozumiałem na czym polegał szczególny fenomen tej drużyny. Tkaczyk opowiada o swoim życiu i sportowej karierze zwykłym, potocznym językiem, w taki sposób, jakby mówił tylko do mnie. Pamiętam go jako świetnego gracza, charyzmatycznego kapitana i wielkiego wojownika. Tu mam okazję poznać go również jako wartościowego, a przy tym skromnego człowieka. Przy całej swojej miłości do piłki ręcznej na każdym kroku podkreśla rolę swojej żony, bez wsparcia której nie doszedłby do swoich osiągnięć. Żona i dzieci to jego najważniejszy priorytet również po zakończeniu wyczynowej kariery. Podkreślają to z szacunkiem i podziwem wszyscy jego sportowi i pozasportowi przyjaciele. W książce oprócz mnóstwa faktów jest cała masa barwnych anegdot i zdjęć z różnych okresów kariery. Gratuluję autorom i życzyłbym sobie więcej w taki sposób napisanych książek biograficznych. Dla fanów piłki ręcznej to jest pozycja obowiązkowa.