Grzeczna

Jestem grzeczna. Mam równiutko przyciętą grzywkę, w dół opuszczone oczka, podciągam śnieżnobiałe podkolanówki i poprawiam kokardkę. Nie słyszę niepytana. Nie idę niewołana. Jestem taka pilna. Co dzień rano, wciąż od nowa, zawiązuję nitki słów w supełki milczenia. A potem po cichu dorastam i sięgam po troczki. Zasznurowuję ciasno gorset powinności. Drepczę śladami męża, synów, córek, wnuków. Gdy się obudzę, jestem już niewidzialna. Spowita siateczką zmarszczek i żałobnym kirem. Jaka szkoda. {ta książka to manifest, krew na sztandarze, z którym wbiec trzeba na barykady, jak z płonącą pochodnią. Obowiązkowa jak apel. }