Grupa ścigaczy Polskiej Marynarki Wojennej na wodach brytyjskich (1940-1945)
Grupa ścigaczy Polskiej Marynarki Wojennej na wodach brytyjskich (1940-1945)
W obecnie obowiązującej terminologii polskiej za ścigacz (ang. fast boat) zwykło się uważać „mały, szybki okręt wojenny, wyposażony w urządzenia hydrolokacyjne do wykrywania oraz w urządzenia do zwalczania nieprzyjacielskich okrętów podwodnych na wodach przybrzeżnych”1. Według innej interpretacji, pojęcie ścigacza rozciąga się też na małe okręty o uzbrojeniu artyleryjskim, służące do zwalczania kutrów torpedowych nieprzyjaciela (są to tzw. ścigacze artyleryjskie). Tu zaczyna się pierwsza trudność – semantyczna. Przy stosunkowo łatwych i często – zwłaszcza w przeszłości – spotykanych przeobrażeniach kutrów torpedowych w okręty artyleryjskie (przez zwykłe zdjęcie wyrzutni torpedowych i wzmocnienie uzbrojenia artyleryjskiego) nieuchronnie musi to prowadzić do zamętu pojęciowego. Kuter torpedowy w krótkim czasie mógł się stać ścigaczem i na odwrót. A ponadto w czasie II wojny światowej w polskiej terminologii wojennomorskiej nie odróżniano jeszcze ścigaczy od kutrów torpedowych. Funkcjonowała wyłącznie nazwa „ścigacze”, przy całej wewnętrznej różnorodności tej kategorii okrętów. Były zatem ścigacze torpedowe, torpedowo-artyleryjskie, artyleryjskie, a nawet, obecne w składzie sojuszniczej brytyjskiej Royal Navy, największe – parowe ścigacze artyleryjskie (Steam Gun Boats). Wszystkie na ogół miały dodatkowo możliwość zwalczania wrogich okrętów podwodnych przy użyciu bomb głębinowych, z zasady mniejszych niż na dużych okrętach, ale nie mniej groźnych dla podwodnego przeciwnika” (ze wstępu) Spis treści: Wstęp /11 Rozdział 1. Geneza ścigaczy Polskiej Marynarki Wojennej /23 Wprowadzenie /23 Rola inicjująca Funduszu Obrony Morskiej /23 Przetarg na ścigacze /27 Umowa na budowę dwóch ścigaczy /36 Budowa ścigaczy dla PMW w stoczni White’a /41 Rozdział 2. Pierwsze ścigacze w służbie Polskiej Marynarki Wojennej /50 Wojna /50 Początki służby ścigaczy Polskiej Marynarki Wojennej (1940 r.) /57 Trzy ścigacze zamiast dwóch /62 Rozdział 3. W walce /71 Kanał La Manche i południowa część Morza Północnego – rejony działań polskich ścigaczy /71 Fowey w Kornwalii – pierwsza baza polskich ścigaczy /77 Tragedia na inaugurację służby ścigacza ORP „S 1” /88 Wojenne szczęście (zagrożenia wynikające ze służby na ścigaczach) /93 Działania ścigaczy „S 2” i „S 3” /101 Rozdział 4. Ścigacze artyleryjskie Polskiej Marynarki Wojennej w latach 1941–1942 /107 Krytyczny 1941 rok /107 ORP „S 3” w 1942 r. /120 ORP „S 2” wraca do akcji /125 ORP „S 2” (z 21/22 czerwca 1942 r. – jeden przeciw sześciu) /129 ORP „S 2” od czerwca do grudnia 1942 r. /141 Rozdział 5. Ścigacze artyleryjskie PMW w schyłkowej fazie działań bojowych (1943–1944) /148 ORP „S 1” /148 ORP „S 2” /156 ORP „S 3” /166 Rozdział 6. Niedoceniany jedynak – ścigacz artyleryjski ORP „S 4” /170 Geneza ścigacza ORP „S 4” /170 Początki służby ORP „S 4” /172 Działania bojowe ścigacza ORP „S 4” /173 Schyłek służby ORP „S 4” /178 Rozdział 7. Ostatni rozdział historii ścigaczy PMW na wodach brytyjskich /180 Grupa ścigaczy torpedowo-artyleryjskich PMW (1944–1945). Wprowadzenie /180 Plany utworzenia polskiej flotylli ścigaczy torpedowych (1941 r.) /183 Polskie ścigacze torpedowo-artyleryjskie /187 Powstanie jednorodnej Grupy Ścigaczy /189 Pierwszy z serii – ścigacz torpedowy ORP „S 5” (pierwotne oznaczenie MTB „424”) /191 Ścigacz torpedowy ORP „S 6” (pierwotne oznaczenie MTB „425”) /201 Ścigacz torpedowy ORP „S 7” (pierwotne oznaczenie MTB „426”) /205 Ścigacz torpedowy ORP „S 8” (pierwotne oznaczenie MTB „427”) /208 Ścigacz torpedowy ORP „S 9” (pierwotne oznaczenie MTB „428”) /210 Ścigacz torpedowy ORP „S 10” (pierwotne oznaczenie MTB „429”) /212 Rozdział 8. Rok „zwycięstwa” – rok ostatni /216 Wprowadzenie /216 Postój w Cowes – kres marzeń o walce /218 Baza Grupy Ścigaczy (życie codzienne marynarzy) /221 Gorzkie pożegnanie z bronią /225 Kres „S 1” i „S 2” /231 Rozdział 9. Personel Grupy Ścigaczy PMW w latach 1940–1945 /237 Wprowadzenie /237 Kadra oficerska ścigaczy /249 Dowódcy ścigaczy PMW /256 Oficerowie wachtowi ścigaczy (zastępcy dowódców okrętów, z.d.o.) /260 Wnioski /264 Powojenne losy dowódców ścigaczy PMW /266 Pierwszy dowódca Grupy Ścigaczy PMW – por. (kpt.) mar. obs. Janusz Justyn Sokołowski (1910–1940) /267 Zakończenie /288 Załączniki /298 Bibliografia /320 Summary /328 Wykaz skrótów /331 Indeks osób /332 Spis ilustracji /337
Klimat książki
Specjalistyczne opracowanie historyczne poświęcone jednostkom pływającym Polskiej Marynarki Wojennej podczas II wojny światowej, skupiające się na aspektach technicznych, operacyjnych oraz biograficznych załóg.
W skrócie
- Skłania do myślenia
- umiarkowane tempo
Tropy
- dokumentacja historyczna
- analiza taktyczna
Trudne tematy: śmierć, przemoc
Szczegóły
- Rok wydania
- 2023
- Liczba stron
- 342 str.
- Wydawnictwo
- Instytut Historii PAN
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- militaria, wojskowość
Inne książki autora
(10)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Grupa ścigaczy Polskiej Marynarki Wojennej na wodach brytyjskich (1940-1945)" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.