Grudniowe porachunki

Kiedy grudniowy śnieg przysypuje świat, a rodzina zbiera się przy torcie z osiemdziesięcioma pięcioma świeczkami – można by pomyśleć, że jedynym zagrożeniem jest przejedzenie. Otóż nie. Przeczytałam „Grudniowe porachunki” jednym tchem – i to nie dlatego, że to krótka forma. Choć to rzeczywiście bardziej opowiadanie niż powieść, to intensywnością emocji i gęstością intrygi mogłoby obdzielić kilka kryminałów. Ta historia wciąga jak grzane wino na mrozie – niby ciepło, niby swojsko, a jednak zaraz robi się podejrzanie. U Pruskiej trup ściele się w rytmie świątecznych kolęd, a rodzinne niesnaski eskalują jak ceny karpia przed Wigilią. Zamknięty dom, brak kontaktu ze światem, dziadek, który jeszcze wczoraj dzielił się wspomnieniami z młodości, a dziś już tylko swoją tajemnicą – i wnuk-detektyw z przypadku, który ma więcej pytań niż odpowiedzi. Czułam się, jakbym siedziała razem z bohaterami w tym zasypanym dworku, z kubkiem herbaty w dłoniach i duszą na ramieniu. Atmosfera była gęsta, a napięcie… cóż, mogłabym nim nawlec świąteczną girlandę. Pruska udowadnia, że sezon na zbrodnie trwa cały rok – a grudzień wcale nie jest wyjątkiem. Wręcz przeciwnie: śnieg lepiej chłonie krew, a rodzina… cóż, rodzina to nie zawsze tylko ciepłe wspomnienia i barszcz z uszkami. Krótkie? Tak. Zaskakujące? Bardzo. Idealne na jeden zimowy wieczór – i wystarczająco treściwe, by zostać ze mną na dłużej. Polecam każdemu, kto lubi świąteczny klimat z dreszczykiem.