Groźna grota

Jedna z lepszych części serii. Rodzeństwo porwane przez nurt Potoku, wpływa w raz z nim do morza. A tam... łódź podwodna. W ten sposób dzieci wpadają w kolejną kabałę. Muszą wziąć udział w misji odzyskania cukiernicy zawierającej Sekret tajnej organizacji WZS. Cukiernica znajduje się najwyraźniej na samym dnie podwodnej Groźnej Groty, w której rosną zabójcze grzyby. Fabuła absurdalna, typowa dla całej Serii Niefortunnych Zdarzeń. Tym razem wydarzenia są ściśle związane z losami organizacji WZS i schizmą, która podzieliła jej agentów. Hrabia Olaf pojawia się dopiero w drugiej połowie tomu, więc losy sierot zależą głównie od członków "dobrej" części schizmy. Książka jest jedną z krótszych, ale za to akcja nie zwalnia ani na moment. Albo rodzeństwo jest w trakcie zatrważających przygód, albo właśnie odkrywa nowe fakty o organizacji, która wpłynęła na całe ich życie. Nudzi tylko ten nieszczęsny "obieg wody w przyrodzie", który użyty jest właśnie w celu zanudzenia czytelnika. Zdecydowanie na plus - postać drugoplanowa Fiona, która określona jest jako "chwiejna", czyli nie opowiedziana po żadnej stronie konfliktu. Liczy się dla niej rodzina, czyli tak samo jak dla Baudelairów, przy czym skutki tej decyzji będą dla niej inne. Wreszcie, w tej literaturze dziecięcej, pojawiają się odcienie szarości - nikt nie jest jednoznacznie zły ani dobry. Seria dorasta z czytelnikiem. Też "sekrety zbyt straszne dla uszu dzieci" dają do myślenia. Są na świecie rzeczy zbyt straszne dla uszu kogokolwiek, dorosłych również. Gdzie kończy się granica między ochroną swoich dzieci, a podzieleniem się z nimi wiedzą konieczną do przetrwania w obecnym świecie?