Grota króla Łokietka

"Książę Władysław galopował na gniadoszku ile sił w końskich nogach, co i raz oglądając się z niepokojem za siebie, w las. Co i raz też poganiał wierzchowca ostrogą oraz serdecznym słowem: — Szybciej, koniku! Szybciej! Jeśli zwolnisz choć trochę, źli rycerze dopędzą nas i wezmą do niewoli! Jednym mieczem nie obronię przecież ani siebie, ani ciebie przed tak wielką zgrają! Rzeczywiście, po tętencie końskich kopyt grzmiącym z tyłu coraz głośniej można było się domyślić, że pogoń jest niedaleko. Nagle pech. Trach! Książęcy gniadosz potknął się o jakiś kamień czy korzeń wyrastający ponad ziemię. Co prawda zaraz poderwał się, ale dalej pobiegł już odrobinę kulejąc. — Biada mi!—jęknął książę. — Na chromym ko-nisku wrogowi nie umknę." Ilustracje: Zbigniew Rychlicki.