Grom. Wojna runów

Porucznik Śnieżewski płynie na ORP Grom, który w trakcie drugiej wojny światowej wszedł pod dowództwo brytyjskiej admiralicji. Niszczyciel, wraz z załogą, są rzucani od głupiego zadania do głupszego, ukazując rezerwę Brytyjczyków, a Polaków to tylko denerwuje. Dni toczyłyby się bardzo leniwie, gdyby nie ukryty dar Śnieżewskiego, a mianowicie porucznik widzi śmierć bliskich mu osób z lekkim wyprzedzeniem … Sekcja D z Panem Harringtonem na czele trop niemieckiego naukowca. Obaj Panowie swego czasu byli zamieszani w wykuwanie runów na Islandii, gdzie odkryli, że pomimo iż nordyccy bogowie nie żyją, to magia runów działa w najlepsze. Obaj są skłonni zacząć wojnę na innym poziomie. Tymczasem w Norwegii, w Ukrytej Dolinie, rośnie jesion, w którego zaklęty jest ostatni z nordyckich bogów – Baldr. Przeżył on Ragnarok i miał prowadzić ludzi w Midgardzie ku lepszemu jutru. Jednak powyżsi Panowie przejawiają zakusy na jego moc. Literatura wojenna, czy też beletrystyka osadzona w czasach drugiej wojny światowej to nie jest mój ulubiony temat. Dodatkowo, w wielu kwestiach poruszanych w książce, a związanych z mitologią nordycką, zauważyłem dodatkowe sprzeczności. Książka w porównaniu do innych opowieści Pana Mortki toczy się bardzo spokojnie, momentami aż za spokojnie i działa to dodatkowo na niekorzyść. Być może fikcja historyczna osadzona w realiach wojennych nie jest dla każdego :)