Granatowa krew

Nie było chyba w polskiej literaturze kryminalnej ciekawszej postaci od bohatera trylogii ( a mam nadzieję, ze już wkrótce tetralogii) Wiktora Hagena. I nie mam wcale na myśli Komisarza Nemhausera, który dzieli swój "wolny czas" między pracę w restauracji i opiekę nad bliźniakami o niezwykle wdzięcznych imionach. Moje serce, od pierwszego uderzenia/przekleństwa, zdobył Marian Jasny, zwany pieszczotliwie Mariem. Oto policjant na miarę naszych czasów... Najpierw uderza, potem zadaje pytania, ale robi to z takim wdziękiem, że wszystko mu wybaczamy. A do tego posługuje się naprawdę przednią polszczyzną. "Granatowa krew" to rasowy kryminał. Zaskakująca i wciągająca zagadka z serii " kto zabił?" okraszona jest tutaj wartką akcją. Ta nie zwalnia tempa nawet na chwilę, trzymając czytelnika w ciągłym napięciu. Ale największym atutem książki jest niewymuszony humor, który sprawia, że "Granatową krew" czyta się z wielką przyjemnością.