Grama to nie drama. Angielska gramatyka, czyli czasy i inne dziwne rzeczy

Książkę mam od 3 dni. Zdążyłem przerobić dokładnie 23 rozdziały i przejrzeć pobieżnie resztę. Dlaczego więc piszę recenzję i daje ocenę już teraz? Ponieważ trochę się zawiodłem. Jestem fanem kanału autorki, na którym tłumaczy wymowę języka angielskiego na różnych przykładach. Byłem pewny, że książka będzie na podobnym poziomie, gdzie ktoś w przystępny sposób, na przykładach wyjaśni różne zawiłości gramatyki języka Szekspira. Zakupiłem więc książkę w pierwszy dzień po ogłoszeniu sprzedaży. Zachęciła mnie do tego zapowiedź Arleny Witt, w której mówiła "napisałam taką książkę jaką sama chciałabym używać". Myślałem, że nasze oczekiwania się pokrywają, więc nie wiele myśląć kliknąłem przycisk "zamów". Co otrzymałem? Dostałem po prostu podręcznik do języka angielskiego. Miałem bardzo podobny w swojej klasie licealnej. Tylko zamiast teorii + ćwiczeń, znajduje się tam teoria + heheszki + ćwiczenia. Generalnie zagadnienia są wyjaśnione językiem młodzieżowym, czyli takim jakiego używa Arlena także w swoich filmach. Ok, nie ma nic w tym złego. Natomiast ćwiczenia - praktycznie linijka w linijkę wzięte jakby z innych książek do nauki języka w szkole. Liczyłem tutaj na jakąś oryginalność. Natomiast w głębi duszy, po cichutki liczyłem, że otrzymam masę przykładów wyjętych z życia z wyszczególnionym kontekstem. Np. opisana scena z filmu, kto jest kim i dlaczego tak mówi. Zamiast tego są przykłady typu: "I was thinking - said John". No ok, tylko dlaczego ten John tak powiedział? Którą zasadą się kierował, że użył Past Continuous, a nie Past Perfect Continuous. Z jednego zdania wyrwanego z kontekstu ciężko to wywnioskować, a na swoich filmach Arlena zazwyczaj puszcza dłuższy fragment niż tylko jedno zdanie z zagadnieniem o którym jest mowa. Powinny być tutaj różne przykłady, różne konteksty, różne scenki. Ja przeczytałem i dalej nie wiem, czy gdyby mój szef spytał mnie tydzień temu, czy coś zrobię w przyszłości i teraz chcę mu powiedzieć, że po prostu to zrobiłem - to użyć Present Perfect (I've created the report) czy Past Simple (I created the report). Niby on wie o jaką czynność chodzi, ale ja nie podaje kiedy ona została zrobiona. No i z książki się nie dowiedziałem. A to zwykła sytuacja z życia. Na szczęście, są jeszcze kolorowe obrazki ze stylizacją Arleny na postacie z filmów, bardzo pomocne przy nauce... Po co? Dlaczego? Podsumowując, książka niestety nie spełnia moich oczekiwań i raczej nic nowego nie jestem w stanie z niej wyciągnąć. To co wiedziałem, to przeczytałem, a to czego nie wiedziałem to dalej nie wiem. Zwłaszcza te ćwiczenia wg mnie są tutaj kompletnie niepotrzebne i mogłyby zostać zastąpione przykładami z kontekstem sytuacji. Mam wrażenie, że Arlena bardzo by chciała by jej dzieło było używane w szkołach i dlatego postanowiła napisać po prostu podręcznik do j. angielskiego dla szkół średnich. Zapewne większość odbiorców jest w takim właśnie wieku, więc dla starszych czytelników książka może być lekko ciężka w odbiorze, ale to już zależy od indywidualnych preferencji stylu nauczania. Dlatego jeżeli jesteś właśnie w szkole średniej, uczysz się angielskiego, to namów swojego nauczyciela na książkę Arleny Witt. Może ona w pełni zastąpić inne podręczniki. Jeżeli natomiast jesteś starszy i liczysz jak ja na cudowne wyjaśnienia zagadnień gramatycznych...możesz się lekko zawieść.