Graf Zero

„Graf Zero” Williama Gibsona, kontynuacja „Neuromancera”, okazała się dla mnie znacznie bardziej przystępną lekturą niż pierwszy tom. Książka wydała mi się ciekawsza, z wyraźnie zarysowanymi trzema głównymi wątkami, które stopniowo się splatają. Całość czyta się dużo łatwiej i przyjemniej — opowieść jest bardziej uporządkowana, a fabuła wciągająca. Choć wszystkie trzy wątki są interesujące, niestety autor powtarza niektóre błędy z „Neuromancera”. Gdy fabularne linie zaczynają się łączyć, znów pojawia się pewien chaos, przez który łatwo się pogubić. Już drugi raz, tak jak przy pierwszym tomie, zdarzyło mi się sięgnąć po streszczenie tej książki, żeby upewnić się, że dobrze zrozumiałem wszystkie zależności. Widzę jednak postęp — wyraźny krok naprzód zarówno pod względem narracji, jak i przystępności. Mam nadzieję, że trzeci tom, czyli „Mona Lisa Turbo”, okaże się jeszcze lepszy i jeszcze bardziej uporządkowany. Zobaczymy. Jedno jest pewne: „Graf Zero” czytało mi się zdecydowanie lepiej niż „Neuromancera”.