Gościnne występy. Kawałki o projektowaniu

Ogromny zawód. Czułam się jakbym szperała w cudzym biurku i to nie tylko bez zaproszenia, ale jak niemile widziany gość. Tematy w większości krążą wokół subtelności w zakresie kompetencji wymagających przynajmniej otarcia się o architekturę, design i typografię. O ile tu zachowałam przyczepność, no może w typografii najmniej, to tekst stylistycznie zbyt często odbiegał od moich preferencji. Brakowało mi zwartości i wyraźniejszej puenty. Coś jak szwendanie się, a nie spacer w określonym kierunku. Prawdziwą bombę ironii zrzuciło wydawnictwo. Po tym jak Wicha uruchomił we mnie całe pokłady uważności na niuanse projektowe dostaję „Wzorniki pisma”. Jak zakładam miała tu zajść jakaś gra z czcionką, cóż… w ebooku nie wyszło. Nadawało się tylko do przewinięcia. Karakter i taki blamaż. Jeśli się mylę, to przepraszam za kalumnie, choć wtedy dla odmiany nie odnajduję sensu w treści. Po tej przygodzie nie skusiłabym się na inne pozycje autora. Dobrze, że czytałam „Nic drobniej nie będzie”, które były zachwycające.