Gods of Lies

Finałowy tom trylogii Bogowie niestety nie uratował tej historii. Przypomina jakąś telenowelę, bo ciąg logiczny zdarzeń tutaj nie istnieje. Na starcie w notce od autorki jest spoiler do fabuły. Myślałam że będzie istotny dla fabuły, dlatego się zdenerwowałam, a okazało się, że nie. I to jeszcze bardziej pogłębiło moje emocje, bo to co robi główna bohaterka w swoim życiu powinno być jakimś filarem historii, a przynajmniej ważnym jej aspektem. [W tym akapicie są spoilery!!!] Ale i tak chyba nic nie pobije tego, że Scarlett przez cały czas nie chciała mieć dzieci, nie chciała małżeństwa, a nagle wszystko odmieniło się o 180 stopni. To nie jest kreacja silnej, pewnej siebie, ceniącej wolność i niezależność bohaterki, tak jak została przedstawiona z początku. Rozumiem, że kryzysy psychiczne, które ona przeszła mogły wpłynąć na jej zachowanie i zaburzyć obraz siebie. Ale nie rozumiem w jaki sposób bohaterowie doszli do wniosku, że adopcja dzieci w trybie natychmiastowym będzie dobrym pomysłem. Zwłaszcza kiedy matką ma być osoba, która ma problem z używkami, co zostało zlekceważone i uzasadnione znajomościami Dominika. Nie, nie i nie. Mam wrażenie, że autorka przez całą serię kładła nacisk na jak największą ilość wydarzeń i plot twistów, w rezultacie tworząc telenowelę w stylu "Mody na sukces". Nie zawsze więcej znaczy lepiej. Poruszone zostały tutaj tak mocne i wstrząsające wątki, które po prostu zostały spłycone do granic możliwości. Brakuje jakichś refleksji, konsekwencji zdarzeń i oddziaływania ich na bohaterów. Życie nie wygląda tak, że po przeżyciu traumy (opisując przypadek Scarlett) pochodzimy chwilę na terapię, a potem wszystko jest super i wracamy do swojej pierwotnej świetności. Wszystkie rzeczy umieszczone w TW to złożone procesy i trzeba mieć odpowiednią wiedzę, aby pisać o nich odpowiedzialnie. Jeśli nie wiemy zbyt wiele na ten temat - warto odpuścić albo potraktować je jako wątki poboczne. Uważam, że z całej trylogii, pierwsza część była najlepsza, później już jest tylko gorzej i gorzej.