Gnój

To nie jest książka do "podobania się". Taka konwencja wielu zniesmacza. Nie każdy lubi taplać się w gnojku rodzinnym, które przykleja się najbardziej. Kuczok mnie ochlapał. Czułem się umoczony. Bardziej odpowiedzialny. Bardziej świadomy. Szkic patologii domu rodzinnego. Portu macierzystego młodej jednostki, zanim wypłynie. Portu, od którego zależy, jak będzie dalej płynąć. Czy złapie wiatr od życia, czy roztrzaska się o pierwsze skały. A może "tylko" osiądzie na pierwszej mieliźnie i będzie w życiu wegetować. Mnie Kuczok odpowiada. Przesłaniem i stylem. Narracja dziecka, tragi-komizm sytuacji, odrażająca symbolika, przerysowania. Nie delektuję się smrodem, ale potrafię go wytrzymać. Szczególnie, gdy mam świadomość, że wiem o czym czytam. I dlaczego to czytam.