Głusza

Moje wrażenia takie na gorąco, na już, na teraz to pomysł na dodatkową, a być może stałą pracę, aby zostać tłumaczem polskiego języka migowego. Wiem, że to wymagający zawód, ale kto wie czy nie przyszłościowy. Co do książki, to wywarła ona na mnie ogromne wrażenie. Przyznaję, że z wielu kwestii dotyczących osób głuchych kompletnie nie zdawałam sobie sprawy. To, że osoby niesłyszące nie znają języka polskiego, nie potrafią pisać, ani czytać jest dla mnie ogromnym szokiem. Nie sądziłam, z jak wieloma problemami borykają się głusi i ich najbliżsi. Przerażająca jest też postawa rodziców, którzy mając niesłyszące dziecko, zamiast pracować z nim, starać się językowo porozumieć oddają je do szkół z internatem, ale też rodzice głusi mając słyszące dziecko nie kupują mu książek, czy gier językowych, które kwestię mowy są w stanie za nich wykonać. Dramat. No cóż instytucje państwowe też mocno kuleją w zakresie wspomagania, ale to chyba już nikogo nie dziwi. Dla mnie najbardziej zatrważające było, że reportaż mówi o czasach nam współczesnych, o dniu dzisiejszym, a nie o zamierzchłej przeszłości. Coś nieprawdopodobnego, że takie sytuacje mają miejsce, jak te opisane przez panią Anię. Serdecznie polecam