Głos skrzypiec

Było to moje pierwsze spotkanie z komisarzem Montalbano - bardzo udane i zachęcające do sięgnięcia po kolejne tomy. Niestety, zaczęłam lekturę od czwartej części i dlatego nie wszystkie epizody z życia prywatnego komisarza były dla mnie jasne, ale nie popsuło mi to lektury. Spodobała mi się kryminalne intryga, a zakończenie wprawiło w zdumienie - i to właśnie lubię w kryminałach! Zupełnie nie spodziewałam się takiego finału. Interesująca okazała się także codzienna praca włoskich policjantów, ich wzajemne relacje oraz osobiste problemy. Plusem na pewno jest humor, który przewija się przez cały utwór. I te smakowite opisy włoskiej kuchni! - aż ślinka cieknie, gdy czyta się, co komisarz serwuje sobie na kolację albo co zjada w jakiejś knajpce, mimo iż nie zawsze są to wyszukane potrawy. Polecam wszystkim, którzy lubią kryminały okraszone solidną dawką inteligentnego dowcipu i elementami powieści obyczajowej.