Głos bogów

Cóż…. Stało się – koniec mojej niezwykłej przygody w świecie cyrklian, pentadrian i ich sojuszników. A była to podróż fascynująca, pełna magii i intrygujących znajomości. I smutno mi teraz i tęskno, bo przez tyle setek stron zżyłam się z bohaterami, miejscami…Szkoda. Po dość nudnej „Ostatniej z dzikich” trzecia część trylogii Era Pięciorga nie wyhamowuje nawet na moment. Od samego początku jesteśmy wciągnięci w wir wydarzeń, w nagłe zwroty akcji, która pędzi jak szalona aż do samego finału. Niestety, samo zakończenie trochę rozczarowuje, gdyż jest przewidywalne ale drogi jakie do niego prowadzą są niesamowicie kręte i wyboiste i z dużą ciekawością towarzyszyłam bohaterom w ich przemierzaniu. A bohaterowie to cała paleta barwnych i różnorodnych osobowości: dobrzy, mądrzy, źli, fanatyczni, nudni, głupi, zapatrzeni w siebie egoiści… Zdecydowanego kolorytu powieści nadają dzicy – intrygują czytelnika, ciekawią, wzbudzają sympatię i to z nimi najbardziej żal się rozstać. "Głos bogów" jest książką magnetyczną, gdyż trudno się od niej oderwać. Autorka wciąga nas w swój świat, absorbuje i odrywa od rzeczywistości. Książka zdecydowanie ma to „coś” – czaruje, uwodzi i hipnotyzuje a odłożenie jej na półkę nie jest sprawą łatwą i nawet jak nie czytałam to rozmyślałam o bohaterach – przez chwilę żyłam ich życiem. Trylogia Era Pięciorga jest bardzo nierówna ale oceniam ją zdecydowanie na plus. Całość napisana bardzo lekkim, niezwykle plastycznym i obrazowym językiem, co powoduje, że pomimo słusznej objętości tomiszczy czyta się błyskawicznie i z dużą przyjemnością (no może z drobnymi wyjątkami tomu drugiego). To był fajnie spędzony czas w doborowym towarzystwie. I mimo, że wszystkie wątki zostały zgrabnie ze sobą połączone, zagadki rozwiązane a tajemnice odkryte pozostał we mnie pewien niedosyt –chciałabym jeszcze :).