Głód

Przyzwoity horror, który choć nie sili się generalnie na przesadną oryginalność, to potrafi dobrze grać gatunkowymi kartami. Początkowo jesteśmy świadkami akcji raczej powolnej i dość nastrojowej. Majchrzak przez około dwie trzecie powieści buduje klimat, rozkłada fabularne karty i stara się stworzyć więź na linii czytelnik-bohaterowie. Czy mu wychodzi? W mojej opinii tak, bo choć nie ma tu generalnie większych zaskoczeń, to tę część "Głodu" czyta się dobrze. W drugiej, krótszej części, klimat zmienia się diametralnie, z horroru nastrojowego wkraczamy w coś o wiele bardziej intensywnego. Nie do końca się takiej wolty spodziewałem, i tu mnie, przyznam, autor zaskoczył. Nie sądzę co prawda, by każdemu się ten manewr spodobał, w mojej opinii był jednak udany, bo powieść cały czas pozostaje angażująca. A o to w sumie chodzi. Całościowo "Głód" prezentuje się dobrze. Nie jest to książka, która wywraca jakiekolwiek rankingi do góry nogami, ale czyta się ją na tyle płynnie, by po lekturze stwierdzić, że to nie był stracony czas. Zwłaszcza, jeśli lubi się literacki horror, którego głównym zadaniem jest przyniesienie czytelnikowi kilku godzin krwistego relaksu. 6,5