Gildia Hordów

Jak na polskiego pisarza, który zabiera się za tego typu fantastykę wyszło całkiem zacnie choć szału ni ma. Świat przedstawiony w książce wygląda dla mnie jak początkowy szkic, pierwsza baza na której pisarz się opiera by zbudować coś lepszego. Bohaterowie cóż, żaden nie ma krzty osobowości. Wszyscy są płytcy i nijacy. Nie ważne co by się działo w danym momencie. Żaden nie zyskał mojej sympatii. Zastanawia mnie fakt, że kiedy Udul z Newią wędrowali do gór non stop goniły ich grychty, a natomiast kiedy Orin podróżował miał czystą drogę. Spał sobie kiedy chciał, nie wystawiał wart, nie nocował na drzewach jak wszyscy inni mieszkańcy krainy. Tak samo zastanawiał mnie jego sługa, który chyba był zombiakiem. Ponieważ Orin co rusz ucinał sobie drzemki itd. a sługa siedział i pilnował jego więźnia. 2/3 książki tak naprawdę jest o niczym, żadnej sensownej fabuły. Dopiero ta końcówka nabiera fajnego smaczka, który zaczyna wciągać, ale nie na tyle by chcieć przeczytać drugi tom.