Gesty

Jakieś osiem lat temu przeczytałem Sońkę Ignacego Karpowicz i był to pierwszy utwór polskiego pisarza, z którym się zetknąłem. Ta wojennokresowa opowieść pozostawiła po sobie bardzo dobre wrażenia, choć w większości zatarła się w mojej pamięci. Ale "Gesty", które wpadły w moje ręce teraz, to książka zupełnie inna, prezentująca współczesnego bohatera i czas dzisiejszy, zaglądająca do jego psychiki, szkicująca nie tylko życiorys, ale i biografię wewnętrzną. Lektura ta autentycznie zafascynowała mnie i uniosła do tego stopnia, że po pierwszym czytaniu, rozpocząłem od razu drugie. Gdybym miał opisać powieść Karpowicza przez porównania, powiedziałbym, że jest to coś pośredniego między "W poszukiwaniu straconego czasu" a "Grą w klasy". Z Proustem polski pisarz dzieli analityczną wnikliwość w opisywaniu bardzo subiektywnie widzianej rzeczywistości, z Cortazarem potrzebę ścigania wyjątkowości życia w jego codziennych przejawach. Ach, jak błyskotliwa i smakowita jest ta proza! Tyle w niej zaskakujących odkryć, tyle w niej inteligencji, porywających opisów i trafnych odniesień, że to nie do przekazania w krótkiej opinii. Elegancki styl autora, czasem po reportersku lakoniczny, czasem poruszający poetyckie nuty w swej rożnorodności jest zadziwiajaco spójny i zwarty. Po za tym, jak kunsztownie ta powieść jest skonstruowana! Proza najwyższych lotów w ogóle i w kazdym detalu.