Gdzie diabeł mówi dobranoc

Eugeniusz Paukszta to już chyba zapomniany autor. Sięgnęłam po jego książkę, bo miałam ochotę na coś starszego, ale z XX wieku, a ta powieść jest u mnie w domu odkąd pamiętam. Wreszcie przyszedł jej czas i nie żałuję. Sama historia jest prosta, ale niezwykle klimatyczna. Autor świetnie oddał realia tamtej epoki. Powieść była napisana pod koniec lat 50-tych XX wieku i prawdopodobnie też wtedy dzieje się jej akcja. Polubiłam tę książkę za atmosferę i bohaterów, sama historia też mnie wciągnęła. Należy podkreślić, że jest tu mnóstwo szczegółowych opisów przyrody . Nie przepadam za tym, ale w tej książce przyroda jest równoprawnym bohaterem, stanowi nieodłączną część fabuły. Poza tym autor ma talent do wplatania opisów przyrody, robi to umiejętnie i posługuje się pięknym językiem. Polecam tę zapomnianą już powieść, bo przenosi do innego świata, ma świetnie wykreowanych bohaterów, którzy są niejednoznaczni w swoim postępowaniu, ale przechodzą przemianę w trakcie trwania akcji. W tle mamy jeszcze echa niedawnej wojny, która cały czas odciska piętno na bohaterach. Piękna powieść, która może troszkę się zestarzała, ale warto ją znać, bo to już klasyka, a poza tym Eugeniusz Paukszta był w swoim czasie bardzo znanym pisarzem. Warto odświeżać te zapomniane już trochę książki.