Gdy słowa zawodzą

Ta piękna i wzruszająca powieść naprawdę daje do myślenia. Przede wszystkim - czym tak naprawdę jest normalność? Kiedy jesteśmy normalni, a kiedy stajemy się dziwakami, odrzuconymi przez otoczenie, wyszydzanymi, nie do zaakceptowania? Gdzie przebiega granica? I czy lepiej być dziwakiem, ale pozostać sobą - czy też na siłę dostosować się do innych, wiecznie udając? Ja zdecydowanie wolę być dziwakiem - i chyba po części nim jestem;) Zarówno David, jak i Kit wyjątkowo przypadli mi do serca... Oboje w jakiś sposób różnią się od swoich rówieśników, David oczywiście różni się od nich w stopniu o wiele większym niż Kit. I wcale nie chce się zmienić, chce po prostu mieć spokój. Niestety wiemy wszyscy, jacy są ludzie, zwłaszcza nastolatkowie - prędzej "zadziobią" kogoś, kto tak bardzo jest inny, niż pozwolą mu być sobą gdzieś na uboczu... "Gdy słowa zawodzą" to historia, która gdzieś bardzo głęboko mnie dotknęła. Nie tylko poprzez tematy jakie porusza, czyli problem utraty najbliższych, żałoby, poczucia winy i właśnie inności. Przede wszystkim bohaterowie stali mi się tak bliscy, jakbym znała ich osobiście. Rozrywało mi serce to wszystko, co bolało ich... Dawno już tak strasznie nie płakałam... Brak mi słów. Mogę jeszcze dodać tylko, że to jedna z najwspanialszych i najmądrzejszych powieści dla młodzieży, na jakie miałam szczęście trafić. Na pewno będę do niej wracać - tym razem jednak zaopatrzona w ogromną paczkę chusteczek...