Gdy oniemieli wieszcze

Zbiór "Gdy oniemieli wieszcze" traktuje skądinąd o sprawach arcy ważnych. Jest pomnikiem wystawionym przez poetkę bohaterom narodowym i przodkom, których pamięć w sercu jest wciąż żywa. Nie sposób nie zauważyć, że publikacja jest dyskursem poetki z przeszłością i historią, dotknięciem ran życia ludzi będących uczestnikami tragicznych zdarzeń. Pamięć to kluczowe słowo niniejszego zbioru; pamięć o przodkach, poległych, bohaterach narodowych, ludziach, którzy swe życie złożyli w hołdzie Ojczyźnie, a którym dziś odbiera się cześć. Wachlarz poruszonych w zbiorze tematów w istocie jest bardzo szeroki. Z wierszy wyłania się również troska o los ludzi starszych, którym dziś odmawia się szacunku i pomocy. Zamknięci w czterech ścianach, zapomniani nawet przez najbliższych, latami samotnie usychają. Obojętność, brak wrażliwości, pogarda dla ludzi niezaradnych życiowo stały się powszechne. Bezdomny „szpeci” krajobraz, staruszka spod szóstki, która już nie „stęka” (wiersze "***Stał przy filarze", "***Ho, ho, pohukuje") – brutalność języka mówi również o brutalności i skarleniu ludzkich serc. W cenie zaś jest bycie na czasie, przewartościowanie własnych wartości (wiersz "***Porządkował swoje wnętrze"). Pędzące zmiany dokonujące się w tempie iście zawrotnym, za którymi gros ludzi nierzadko nie nadąża, wywierają presję na człowieku, aby się nagiął do nowej rzeczywistości, przekreślił wartości, w które dotychczas wierzył, wyrzucił na śmietnik sacrum swego życia. W czasach zamętu i przewróconych wartości, poetka przychodzi więc jako sumienie, chcąc przypomnieć, co jest największą wartością.