Gaza. Rzecz o kulturze eksterminacji

Paweł Mościcki w Gazie podejmuje odważną próbę odpowiedzi na pytanie: jak to możliwe, że masowe cierpienie Palestyńczyków w Strefie Gazy wydaje się być akceptowane — nawet wspierane — przez zachodnie państwa i instytucje oraz ignorowane przez większość opinii publicznej? W pierwszej części autor skupia się na filozoficznych fundamentach swojej argumentacji. Ten fragment może być trudniejszy dla czytelnika, bo Mościcki stawia rozbudowane teoretyczne ramy oparte na analizie innych myślicieli. Druga część książki nabiera konkretu i narracyjnego impetu. Mościcki unaocznia, jak mechanizmy społeczne i polityczne, napędzane przez powtarzalne schematy historyczne, wielokrotnie prowadzą do katastroficznych wyników. Zwraca uwagę na fakt, że zachodni politycy często pozostają bierni wobec tragedii w Gazie, a brak stanowczych działań społeczeństw demokratycznych jest niebezpiecznym symptomem — mogą być fundamentem powrotu totalitarnych ideologii, w tym nazizmu. Autor pomaga refleksji u czytelnika nad mechanizmami obojętności społecznej i funkcjonowania władzy. Jest to książka, która wymaga od czytelnika odwagi i zaangażowania. Ale nagradza silną refleksją niezależnie z jakim nastawieniem do sytuacji w Gazie czytelnik zasiada do lektury.